پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام حسن و امام حسين ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٧

سرور من شما كيستيد ؟

با خود گفتم : بعد از اين دليل ديگر چه بگويم ؟ از جا حركت كردم به خدا سوگند ! تا همين ساعت بوى آن برگ آس را استشمام مىكنم و آن برگ را نگه داشته‌ام ، نه خشك شده و نه پژمرده و نه از بوى آن كاسته گرديده است . به خانواده‌ام وصيت كرده‌ام كه آن را داخل كفنم بگذارند .

عرض كردم : وصى شما كيست ؟

فرمود : هر كس كه اين گونه انجام دهد .

امّ سليم گويد : تا زمان على بن الحسين عليهما السلام زندگى كردم .

زر بن حبيش گويد : و گروهى از تابعين اين سخن - جز قسمت آخر حديث - را از او شنيده‌اند ؛ از جمله مينا غلام عبدالرحمان بن عوف و سعيد بن جبير هم پيمان بنى اسد شنيده‌اند كه چنين گفته است .

امّ سليم ادامه داد و گفت : خدمت على بن الحسين عليهما السلام رفتم ، او در منزل خود مشغول نماز بود ، نماز طولانى مىخواند و سرگرم آن بود . وى در شبانه روز هزار ركعت نماز مىخواند ، مدّتى نشستم نمازش را رها نكرد ، تصميم گرفتم برخيزم و بروم ، تا خواستم حركت كنم چشمم به انگشترش افتاد كه در انگشتش بود ، بر روى نگين حبشى آن نوشته شده بود : امّ سليم ! بايست تا آن چه مايلى براى تو انجام دهم .

نمازش را زود تمام كرد ، پس از سلام نماز به من فرمود : امّ سليم ! چند دانه ريگ بياور .

بى آن كه بگويم براى چه آمده‌ام . چند دانه ريگ از زمين برداشتم و به آن حضرت تقديم كردم . آن بزرگوار آن‌ها را در دستش فشرد مانند آرد شد بعد مخلوط كرد و ياقوتى سرخ شد ، سپس آن را با انگشتر خود نقش بست ، نقش انگشتر روى آن باقى ماند ، نگاه كردم تا آن اسم‌ها را كه در زمان امام حسين عليه السلام ديده بودم ، مشاهده كردم . عرض كردم :

فدايت شوم وصى شما كيست ؟