جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ٣٩
الجذوة الرابعة تنزّه واجب الوجود از گونه‌هاى كثرت
[ 6 . ] و از حيثيت مفهوم « ما بالقوّه » من حيث « 1 »
جوهر الذات ، و مفهوم « ما بالفعل » من حيث الاستناد إلى الجاعل .
و بعبارة « 2 »
اخرى : از حيثيت بطلان من حيث نفس الذات بما هى هى ، و حقّيت من حيث الاستناد إلى الجاعل الحقّ من كلّ جهة « 3 »
.
و به عبارتى « 4 »
ديگر : از حيثيت فقر دائمى ذاتى من جهة فاقة طباع الإمكان ، و استغناى مستعار من جهة الاستناد إلى الجاعل التامّ و فوق التمام .
و بعبارة اخرى : از حيثيت ليسيت لازمهء ذات ، من حيث هى فى الآزال و الآباد من جهة الحدوث الذاتى ، و ايسيت « 5 »
واقعهء بالفعل من تلقاء إفاضة « 6 »
الجاعل .
و اينها انحاى « 7 »
كثرت قبل الذات و كثرت مع الذات‌اند .
[ 7 . ] و از حيثيت هليت بسيطه و هليت مركّبهء صفات حقيقيه كه كمالات اولى « 8 »
و كمالات ثانيهء ذات و از جملهء جهات ذات‌اند .
و اين « 9 »
نحو كثرت بعد الذات است . « 10 »
امّا تكثّر به حسب هليات مركّبهء « 11 »
اضافات ، داخل كثرت من بعد الذات است « 12 »
كه از وجوه ازدواجات ذات و « 13 »
در حساب « 14 »
تكثّر جهات ذات نيست اصلا ؛ و گريبان « 15 »
هيچ ذات ممكنى و هويّت جايزى - خواه از مبدعات و خواه از كاينات - هرگز از چنگ سبق دو عدم رهايى ندارد :
يكى : ليسيت « 16 »
جوهر ذات - من حيث نفسها - كه هميشه مصاحب ذات است ازلا و ابدا ، از جهت حدوث ذاتى ؛ و در قرآن « 17 »
حكيم : كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ / 50 / اشاره « 18 »
به اين هلاك « 19 »
است ؛ و هيچ جايز الذات ، صاحب هويّت و مصداق حمل
( 1 ) . ق : حيثيت .
( 2 ) . ت ، ق : بعبارت .
( 3 ) . س : جهت .
( 4 ) . ن : و بعباره .
( 5 ) . پ : سسه .
( 6 ) . پ : افاضته ؛ م : اخاضة .
( 7 ) . ن : انّيتها الحالى .
( 8 ) . پ : اوّل .
( 9 ) . س : آن .
( 10 ) . ت ، ج ، ق ، ن : + و .
( 11 ) . ق : + و .
( 12 ) . ن : - است .
( 13 ) . س : - ذات و .
( 14 ) . پ ، ت ، س : + و .
( 15 ) . پ : اصلا ذكر بيان .
( 16 ) . س : ليسّت .
( 17 ) . م : + كريم .
( 18 ) . س ، ت : اشارت .
( 19 ) . م : هلاكت .