جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ٣٧
الجذوة الرابعة تنزّه واجب الوجود از گونههاى كثرت
الجذوة الرابعة تنزّه واجب الوجود از گونههاى كثرت
الجذوة الرابعة تنزّه واجب الوجود از گونههاى كثرت
ببايد دانست كه صرافت وحدت حقيقيه و محوضت احديت حقّه ، مختصّ است به جناب قدّوس حقّ - تعالى شأنه - كه از جميع انحاى كثرت - اعنى : كثرت قبل الذات « 1 »
و كثرت مع الذات و كثرت بعد الذات « 2 »
- من جميع الوجوه و الجهات ، منزّه و مقدّس و متمجّد « 3 »
و متعالى است .
و امّا كثرت « 4 »
من بعد الذات كه عبارت « 5 »
است از :
[ 1 . ] تكثّر سلوب / 45 / لازمه و اضافات عارضه / 46 / [ 2 . ] و تكثّر مبادى آن اضافات كه لوازم صفات حقيقيه است ، مانند ايجادات معلولات كه از مراتب متقدّمه بر ذوات معلولات است ، و از صفات « 6 »
حقيقيه و كمالات مطلقه نيست [ 3 . ] و تكثّر اسماى كماليهء تقديسيه و تمجيديه به هيچ وجه مستلزم تكثّرى در ذات و در جهات ذات نمىشود . چه اسماى مقدّسه « 7 »
به ازاى حيثيات مختلفه و جهات متكثّره نيست ، بلكه حيثيت وجوب ذاتى - بوحدتها الحقّة ، و محوضتها « 8 »
الصرفة ، و « 9 »
بهائها الحقّ ، و كمالها المطلق - استحقاق جميع اسماى تمجيديه و تقديسيه ، و جماليه و جلاليه دارد . « 10 »
عباراتنا شتّى و حسنك واحد * و كلّ إلى ذلك الجمال يشير
و امر در عالم امكان و سبيل حقايق جايزه « 11 »
بر خلاف اين است . « 12 »
/ 47 /
اى تو در اطباق « 13 »
خوبى « 14 »
منتهى * منتهى ما در كمى و كوتهى
( 1 ) . م : قبل از ذات .
( 2 ) . م : بعد از ذات .
( 3 ) . ن : متجدد ؛ م : متجد ؛ حاشيهء « م » : متمجّد .
( 4 ) . س : كثر .
( 5 ) . ج : عبات .
( 6 ) . ن : و اضافات .
( 7 ) . ن : متقدسه .
( 8 ) . ت : محوضها .
( 9 ) . پ ، ت : - و .
( 10 ) . پ : + شعر ؛ ج : + عربيّة .
( 11 ) . س : جايزهء .
( 12 ) . پ : + شعر ؛ ج : + نظم .
( 13 ) . م : عالم .
( 14 ) . ت : - خوبى .