جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ٢٠

الجذوة الثانية اسامى عالم مجرّدات و عالم جسمانيات ؛ نسبت عالم كبير با عالم صغير ؛ و حقيقت خسوف و كسوف عقلى

جمال و بهاء « 1 »

نورانيت « 2 »

مكتسب .

و « 3 »

جوهر نفس را از حيثيت خلع بدن و رفض حواسّ « 4 »

و استحكام ارتباط و اتّصال به آن عالم ، به منزلهء جرم ماه بايد نهاد ؛ و جوهر نفس « 5 »

عارف مستكمل را به منزلهء حدقهء بصر .

و كسوف را نسبت به جوهر نفس بايد كرد ؛ و بايد دانست كه انكساف « 6 »

جوهر نفس عارف آن است كه به استشعار لذّت « 7 »

استكمال ذات « 8 »

، و « 9 »

ابتهاج به « 10 »

بهجت عرفان ، و اتّصال به عالم ملكوت ، و مطالعهء انوار عالم عقل - كه همه داغ ليسيت امكانى بر جبين جوهر ذات ، و طوق هلاك ذاتى بر گردن كنه ماهيت « 11 »

دارند - از بهجت حقّهء « 12 »

اشراق « 13 »

جمال نور « 14 »

حقّ و « 15 »

مشاهدهء « 16 »

شعاع آفتاب حقيقى مطلق ، و سعادت دولت سرمدى فناى فى اللّه باز ماند .

و بالجمله : عالم هويّت انسانى را فذلكهء كلّ عالم امكان ، « 17 »

و « 18 »

مجمل ساير عوالم اكوان ، و منتخب نظام كلّ داشته‌اند .

و من سبيل آخر : انسان عارف كامل ، بالغ العلم ، سابغ العلم ، متألّه ، متقدّس ، تامّ البلوغ در تألّه و تقدّس كه در فطرت اولى به حسب جبلّت عقل هيولانى ، صاحب قوّت قدسيه بوده باشد ؛ و در فطرت ثانيه بالفعل نصاب اكمل از كمال ممكن عقل مستفاد تحصيل كرده باشد ، عالمى خواهد بود عقلى ، مضاهى نظام جملى عالم كلّ و نسخهء جامعهء عوالم وجود باسرها ، به حيثيتى كه با نسخهء اصلش مقابله توان كرد ؛ و مع ذلك اگر به خواصّ نبوّت و رسالت ، و مرتبهء خاتميت يا وصايت و وراثت « خاتم النبوّة » فايز شود « 19 »

، سلطان عالم ارضى على الاطلاق و

( 1 ) . ق : + و .

( 2 ) . ق : + و .

( 3 ) . ج ، س ، م ، ن : - و .

( 4 ) . پ : - حواسّ .

( 5 ) . پ : نقش .

( 6 ) . ن : - انكساف .

( 7 ) . پ ، م : لذات .

( 8 ) . پ : + كه .

( 9 ) . پ : - و .

( 10 ) . ق : - به .

( 11 ) . م : مهيت .

( 12 ) . ت : - حقّه .

( 13 ) . س : اشرق .

( 14 ) . پ : + جمال .

( 15 ) . پ : - و .

( 16 ) . پ : + و ؛ ت : + حقّه و .

( 17 ) . ق : - فذلكهء كلّ عالم امكان .

( 18 ) . پ ، ت ، ق ، م : - و .

( 19 ) . پ ، س : + و .