جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ٦
[ مقدّمهء مصنّف ]
صناديد / 6 / فضلا ، و عمدهء مشاهير علماى ديار « 1 »
هند - فى عصره « 2 »
الدارج « 3 »
- در مقام حكمت اختصاص تجلّى اقدس جناب قدّوس اعلى - تعالى « 4 »
شأنه و تقدّس سلطانه - بر نفس مكرّم كليم - على نبيّنا و عليه كرائم الصلاة و التسليم - به « 5 »
صقع « 6 »
مقدّس طور سينا و احتراق « 7 »
جرم جبل و عدم احتراق جسد موسى عليه السّلام « 8 »
/ 7 / سخن‌پرداز « 9 »
شده « 10 »
، و تعبير از سرّ آن « 11 »
دقيقه ، و كنه « 12 »
آن غامضه به عبارتى كرده كه افاضل عصرنا هذا - أفاض اللّه تعالى عليهم من بركاته - در حلّ معاقد و كشط « 13 »
/ 8 / مطاوى آن ، به انامل « 14 »
لطف قريحه ، نكتهء دلپذير فراهم نياورده‌اند « 15 »
، اين ناسك مناسك خاكسارى ، بر وفق اقتضاى برق وقت ، و بر حسب مساعدت قهرمان توفيق ، اختطاف / 9 / قريحهء خامده « 16 »
را از بوارق فيوض انوار « 17 »
عالم قدس به مسامع فضل و افضال سخن‌سنجان مجلس بهشت آيين ، و موقف عرض همايون « 18 »
اعلى رسانيد « 19 »
- انقيادا لحكمه الأرفع المطاع و « 20 »
امتثالا لأمره الأعلى ، النافذ « 21 »
فى الأقطاع و الأرباع - لازم آمد كه - بفضل اللّه سبحانه و حسن إكرامه - كلمه‌اى چند قدسى و نكته‌اى چند ملكوتى ، به « 22 »
به زبان مرغان چمن قدس ، و لغت طيور هواى ملكوت ، ادا نموده ، صماخ سامعهء عقول همگنان ، و حريم سويداى قلوب مستعدّان را حكمتستان « 23 »
بدايع غيبى و ملكوتستان « 24 »
عالم معنى سازد . « 25 »
( 1 ) . س ، ق : - ديار .
( 2 ) . س : عصر .
( 3 ) . پ : الدّراج .
( 4 ) . م : - تعالى .
( 5 ) . ت : - به .
( 6 ) . پ : + بقع ؛ ت : يصقع ؛ حاشيهء « م » بقع .
( 7 ) . م : احراق .
( 8 ) . پ ، ت ، ج ، س ، م ، ن : - عليه السّلام .
( 9 ) . پ ، ت : پرواز .
( 10 ) . س : شد .
( 11 ) . م : تعبير از ان سر .
( 12 ) . س : وكيه .
( 13 ) . پ : كشح .
( 14 ) . پ : مطاوى آن با تأمّل .
( 15 ) . م : نياورده .
( 16 ) . پ : جامده .
( 17 ) . س : - انوار .
( 18 ) . ج : هميون ؛ م : + پادشاه .
( 19 ) . پ : رسانيده ؛ ت ، ج ، م ، ن : رساند .
( 20 ) . پ ، ت ، س ، ق : - و .
( 21 ) . س : - النافذ .
( 22 ) . س : بر .
( 23 ) . ق : گلستان ؛ ن : + را .
( 24 ) . ق : ملكوتشان .
( 25 ) . ج : + نظم .