جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ٤
[ مقدّمهء مصنّف ]
روايح « 1 »
فوح « 2 »
براعت در و ديوار غرفهء مشامِ جان ، و فرش و عرش قصر شامّهء روان را مشك « 3 »
آذين « 4 »
و عنبر آگين ساخت . « 5 »
مگر تو زلف گشودى كه باز بادِ سحر * خراج عطر ستانَد ز مشك تا تارى
* * *
آب حيوانش ز منقار بلاغت مىچكد * طوطى خوش لهجه ، يعنى كلك شكّر خاى تو
قواى عقلانيه « 6 »
كه عزلت‌گزينان صومعهء فراغ ، و مشاعر ادراكيه كه خلوت‌نشينان زواياى جمعيتخانهء دماغ‌اند ، از معاكف و معابد خود بيرون آمده « 7 »
، استعلام مكنون سواد عبارات ، و استقبال مضمون سناد « 8 »
استعاراتش را بر يكديگر مسابقت و پيشگيرى گرفتند « 9 »
. ارقام عواطف فرجامش عبارت بود از اشارت « 10 »
همايون « 11 »
بندگان « 12 »
آفرينش « 13 »
، قهرمان فلك الافلاك پادشاهى و مثال ميمون « 14 »
فرمان آسمان بنيان نوّاب سپهر ركاب محدّد الجهات شاهنشاهى ، مزاج عالم عناصر و اركان ، و « 15 »
قوام مزاج « 16 »
معدلت و احسان ، پادشاه حوزهء ملّت اسلام ، و حامى بيضهء دين مبين عترت « 17 »
خير الانام ، عالم آراى نظام سلاسل آفرينش ، فرمانفرماى اصقاع « 18 »
/ 4 / اقاليم دانش و بينش ، سلطان اعاظم السلاطين و سيّدهم ، خاقان قماقم / 5 / الخواقين و ايّدهم . « 19 »
عبّاس شَهِ « 20 »
عادل ، فيروز معظّم * كز عدل دگر باره بنا كرد جهان را
اللّهمّ كما أيّدته بنصرك لنصرة عبادك ، و حراسة « 21 »
بلادك ، و حماية دينك ، « 22 »
و خبز « 23 »
( 1 ) . م : بلاغت در دايح .
( 2 ) . پ : فوج ؛ ق : فرح .
( 3 ) . پ ، ت ، س : مسك .
( 4 ) . پ : آئين ؛ س : آوين ؛ ن : آزين .
( 5 ) . ج : + نظم ؛ ق : + بيت .
( 6 ) . پ : غطائيه ؛ م : عقلانية .
( 7 ) . م : آورده .
( 8 ) . س : رسناو ؛ ن : اسناد .
( 9 ) . پ : گرفتد .
( 10 ) . م : اشارات .
( 11 ) . ج : هميون : ن : مميون .
( 12 ) . پ : بنده‌كان .
( 13 ) . م : - آفرينش .
( 14 ) . پ : همايون .
( 15 ) . س : - و .
( 16 ) . م : خراج ؛ ن : مراح .
( 17 ) . ن : عترات .
( 18 ) . ق : اصقاى .
( 19 ) . ق : + شعر .
( 20 ) . پ ، م : + ان ؛ س : + و .
( 21 ) . ت ، س : حراسته .
( 22 ) . س : و حمايته دين نبيّك .
( 23 ) . ت ، ق : خبر ؛ ج : خبز .