جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ٣

[ مقدّمهء مصنّف ]

داغ كش ناقهء « 1 »

تو مُشكِ ناب * جزيه دِهِ سايهء تو آفتاب

خازن سبحانىِ تنزيل وحى * عالم ربّانىِ تأويل وحى

آدم از اقبال تو موجود شد * چون تو خَلَف داشت كه مسجود شد

تا كه شده كُنيت تو « بو تراب » * نُه فلك از جوى زمين خورده آب

راه حق و هادى هر گمرهى * ما ظلماتيم و تو نور اللّهى

آن كه گذشت از تو و « 2 »

غيرى گُزيد * نور بداد ابله و « 3 »

ظلمت خريد

و آن كه بشُد بر دگرى « 4 »

ديده دوخت * خاكِ سيه بِسْتُد و گوهر فروخت « 5 »

* * *

در كعبهء « قُلْ تَعالوا » / 2 / از مام كه زاد ؟ * از بازوى باب حطّه « 6 »

خيبر كه گشاد ؟

بر ناقهء « لا يؤدّى إلّا « 7 »

» / 3 / كه نشست ؟ * بر دوش شرف پاى كراسى « 8 »

كه نهاد ؟

امّا بعد : « 9 »

سحرگاه ديجور « 10 »

تفكّرى « 11 »

معتكف بيت المقدّس « 12 »

قوّهء عاقله ، بعد از اداى حقّ « 13 »

شب‌زنده‌دارى ، و وظيفهء عبوديت جناب مقدّس بارى ، سر تعقّل در گريبان خمول كشيده ، و پاى تدبّر در دامان « 14 »

اعتزال پيچيده بود كه ناگاه نفس صبح بهجت عطسه زدن گرفته ، « 15 »

روح صباى مهبّ وادى ايمن انس و بقعهء مباركهء « 16 »

خلّت قدس « 17 »

، آغاز هبوب كرد « 18 »

؛ و جيب وزيدن باز كرده ، آوازهء « 19 »

مفاوضت‌نامه « 20 »

به دروازهء صماخ « 21 »

و « 22 »

دهليز حسّ « 23 »

مشترك رسانيد « 24 »

كه به فوايح عطر « 25 »

بلاغت و

( 1 ) . ت ، س ، ق ، م ، ن : نافه .

( 2 ) . ن : - و .

( 3 ) . ن : - و .

( 4 ) . ن : ديگرى .

( 5 ) . ق ، ن : + رباعى .

( 6 ) . ن : خطّه .

( 7 ) . س : - الّا .

( 8 ) . ن : كرامى .

( 9 ) . س : - امّا بعد .

( 10 ) . ق : + به .

( 11 ) . س ، ن : تفكّر .

( 12 ) . س : - المقدّس .

( 13 ) . س : حقوق .

( 14 ) . س : دامن .

( 15 ) . پ : + كه .

( 16 ) . م : مبارك .

( 17 ) . ت ، ج ، س ، ق ، م ، ن : - قدس .

( 18 ) . پ : كرده .

( 19 ) . ن : اوار .

( 20 ) . ن : مفاوضت نامهء .

( 21 ) . پ : ضماح .

( 22 ) . ق : - و .

( 23 ) . پ ، م : حدّ .

( 24 ) . پ : رسانيده .

( 25 ) . پ : كه بنوايح عطرآراى .