جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦
ميقات بيست و هفتم علاقهء ميانهء فاء و الف و لام ، و موضوع له فاء
مدلول حرف « دال » و حرف « 1 »
« حاء » است به دو اعتبار « 2 »
؛ و طبيعت و صورت نوعى در بسايط متّحد بالذات و مختلف بالاعتبارند « 3 »
، و در مركّبات مختلف بالذات .
دوّم : « 4 »
طبايع مجرّدهء جزئيه كه نفوس مدبّرهاند ؛ و تدبير ايشان نسبت به ابدان جزئيه است على سبيل التعلّق و التسلطن « 5 »
؛ و اين معنى « 6 »
مدلول و موضوع له « 7 »
حرف « ميم » « 8 »
و حرف « زاء » است به دو اعتبار .
سيّم : « 9 »
طبايع كلّيهء مقيّدهء قدسيه كه عقول نوريهء مفارقه و مدبّرات عوالم و ارباب انواعاند ؛ و طبايع و صور نوعيهء منطبعه در مبدئيت آثار نوع اظلال آنها ؛ و عنايت و تدبير هر يك قياس به عالمى « 10 »
از عوالم و نوعى از انواع ، مانند عنايت و تدبير نفس ناطقهء مجرّده است قياس به هويّت شخصى و بدن جزئى ؛ و اين معنى مدلول و موضوع له حرف « عين » است .
چهارم : طبيعت كلّيهء مطلقه كه مدبّر و حافظ « 11 »
نظام كلّ « 12 »
، و مبدأ تدبير خير در نظام جملى عالم است ؛ و آن را عنايت اولى و رحمت سابقه مىگويند ؛ و مدلوليت حرف « فاء » مخصوص اين معنى است كه « فاء » خود از حروف مراتب « الف » و حروف مراتب « فاء » بعينها حروف مراتب « الف » است ؛ و « ف » در مراتب خود درجه و « 13 »
در مراتب الف « 14 »
دقيقه ؛ و « ا » نيز در مراتب خود درجه و در مراتب « فاء » « 15 »
دقيقه آمده « 16 »
، و نيز بر سنّت « ا » « 17 »
در ثانيهء خود تكرار يافته است ؛ و به حسب اصطلاح شايع مشهور طبيعت را معنى ديگر هست « 18 »
.
( 1 ) . ق : حروف .
( 2 ) . س : اعتباراند .
( 3 ) . س : - و طبيعت و صورت نوعى در بسايط متّحد بالذات و مختلف بالاعتبارند ؛ ن : بالاعتبار به دو .
( 4 ) . ج : دويم .
( 5 ) . پ ، ق ، م : التسلط ؛ ن : التساطن .
( 6 ) . ج ، ن : - اين معنى .
( 7 ) . ج ، ن : + اين معنى .
( 8 ) . س ، م ، ن : جيم .
( 9 ) . پ ، ت ، ق : - سيّم ؛ س ، م : سيوم .
( 10 ) . ق : بعالم .
( 11 ) . ن : + و .
( 12 ) . پ ، ت ، ق ، ن : - كل .
( 13 ) . پ : - و .
( 14 ) . پ ، ت ، ق ، م : ا .
( 15 ) . س : + بعينها حروف مراتب الف است و ف در مراتب خود درجه و در مراتب الف .
( 16 ) . پ : + است .
( 17 ) . ن : الف .
( 18 ) . م : است .