جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ٢٤١

ميقات بيست و چهارم نسبت دايرهء حرفيهء سين با حقيقت و جوهر انسان

سنّت عادله كه ميزان اللّه فى « 1 »

العالم است . نمىبينى كه جرم كرهء ارض در وسط عالم اجسام به تدبير عنايت الهى از آن جهت معلّق ايستاده است كه جهت حقيقى دو است :

[ 1 . ] جهت فوق كه متحدّد « 2 »

به محيط فلك اقصى [ 2 . ] و جهت تحت كه محدود به نقطهء مركز عالم است .

و هر ثقيلى بالطبع بر سمت خطّى مستقيم به مركز عالم مايل . پس لا محاله مركز ثقل حقيقى و مركز حجم حسّى كرهء « 3 »

زمين بر مركز حجم حقيقى كرهء « 4 »

عالم لازم الانطباق ، « 5 »

و اثقال اجزاى جرم ارض از جميع اطراف و جوانب مركز متساوى و « 6 »

متقاوم و متعادل و متدافع ؛ و اين تعادل و تساوى و تدافع و تقاوم اجزا « 7 »

- من جميع الجوانب و الجهات - موجب سكون و منشأ قرار كلّ كرهء زمين در حاقّ وسط آمده است ، من غير ميلان إلى جهة من الجهات و لا « 8 »

خلجان فى جانب من الجوانب . « 9 »

از اين جهت است كه اگر ثقيلى - مانند سنگى يا كلوخى يا مقدار يك كف خاك - بر سطح زمين از جانب مشرق به جانب مغرب مثلا انتقال يابد ، كلّ كرهء ارض را تزلزل و حركت واجب خواهد آمد « 10 »

تا اثقال « 11 »

جوانب متعادل « 12 »

و مركز ثقل كره « 13 »

بر مركز عالم منطبق آيد ، مگر آنكه در زمان انتقال آن ثقيل ، ثقيلى ديگر « 14 »

كه معادل و مقاوم آن بوده باشد ، بر خلاف آن جهت از مغرب به مشرق منتقل گردد .

و از اينجا سرّ آنچه قرآن حكيم مىگويد أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهاداً وَ الْجِبالَ أَوْتاداً / 222 / بر متبصّر « 15 »

متيقّظ ، جلوهء انكشاف مىنمايد .

و جبلّت جوهر حقيقت انسانى را كه به حسب « 16 »

بدن مادّى و نفس مجرّد ،

( 1 ) . ن : - اللّه فى .

( 2 ) . پ ، ت ، س ، ق ، ن : متحد ؛ م : متحد و .

( 3 ) . ن : كرده .

( 4 ) . ن : كرده .

( 5 ) . ن : + است .

( 6 ) . ن : - و .

( 7 ) . ن : اجزاى .

( 8 ) . س : - لا .

( 9 ) . س ، م ، ن : + و .

( 10 ) . م : خواهد بود .

( 11 ) . س : اثفال ؛ حاشيهء « م » : انتقال .

( 12 ) . س : خوانب متعال .

( 13 ) . ن : كرده .

( 14 ) . پ : آن ثقيل ديگر .

( 15 ) . ن : - بر متبصّر .

( 16 ) . پ : انسانى را كه حبيب .