جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ١٧٦
ميقات ششم متعلّق اوّل و اثر قريبش
ميقات ششم متعلّق اوّل و اثر قريبش
ميقات ششم متعلّق اوّل و اثر قريبش
عقل صريح در « 1 »
بادى اللحظ « 2 »
نظر چنين مىيابد « 3 »
كه اثر اوّل و متعلّق قريب « ا » - اعنى امر ابداعى - « ب » - اعنى هويّت عينى قلم اعلى - بوده باشد ؛ و امّا « 4 »
در لحاظ تحليلى بعد از آنكه هويّت عينى عقل اوّل را به جنس و فصل منحلّ « 5 »
سازد ، / 192 / حكم خواهد كرد كه چون امر ابداعى - كه متعلّق به قلم اعلى « 6 »
است - واحد عددى است من جميع الوجوه ؛ پس لا محاله متعلّق اوّل و اثر قريب او در اوّل درجهء صدور ، « 7 »
فصل آن جوهر عقلى است ؛ پس جنس او در درجهء دوّم « 8 »
.
و اوّل عقد نكاح سارى بين فصله و جنسه ، بلكه بين الوجوب بالغير و الجواز « 9 »
بالذات ، و كذا بين ما بالفعل « 10 »
و ما بالقوّة فى فصله أوّلا صورت انعقاد مىپذيرد . ثمّ فى جنسه فى درجة متأخّرة . ثمّ بين جنسه و فصله فى درجة عقلية ثالثة . ثمّ بين ماهيّة « 11 »
و تشخّصه فى درجة رابعة .
متوهّمى در وهدهء و هم نيفتد كه فصل عقل مفهوم مفارق مادّه است ذاتا و فعلا ؛ و آن مفهوم امرى است « 12 »
عدمى ؛ پس چگونه در اعتبار صادر اوّل بوده باشد . چه اين مفهوم معبّر به « 13 »
و عنوان حدّ توسّعى فصل عقل واقع شده است نه حقيقت فصل ؛ و فصل در حقيقت امرى است بسيط كه شرح آن و تعبير از آن به اين مفهوم مركّب - كه اقرب لوازم است - مىشود ، و فصول « 14 »
انواع مطلقا بر اين شاكله‌اند ، چنانچه « 15 »
شركاى ما در فنون حكمت ميزانى تحقيق كرده‌اند « 16 »
.
( 1 ) . پ : و .
( 2 ) . م : بادى لحاظ .
( 3 ) . پ ، ت ، س ، ن : مىبايد .
( 4 ) . پ ، ت ، ج ، م ، ن : فامّا .
( 5 ) . پ : منتحل .
( 6 ) . ن : الابداعى .
( 7 ) . ن : + در .
( 8 ) . ج : دويم .
( 9 ) . ن : - الجواز .
( 10 ) . ن : بالفعل .
( 11 ) . س : بيّن ماهيّته ؛ م : بين ماهية .
( 12 ) . پ : مفهومى جهة ؛ ت ، س ، ن : مفهومى است .
( 13 ) . پ : معتبريه .
( 14 ) . م : + و .
( 15 ) . پ ، ت : چنان كه .
( 16 ) . ن : كرده .