جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ١٦٥
ميقات سيّم تطبيق حروف كلامى و كتابى بر مراتب موجودات
مشهوريّين گزيدن و مسعاى « 1 »
عقلاى جمهوريّين اختيار « 2 »
كردن ؛ و « 3 »
الف را « 4 »
به اعتبار مرتبهء وحدت عددى كه دارد ، به ازاى صرف « 5 »
مرتبهء وحدت حقّهء قائم بذات گرفتن ؛ و در مقام دلالت وضعى بر كنه ذات قدّوسى احديت مطلقه باز داشتن ؛ و « 6 »
صرافت بساطت « 7 »
قيّوميت « 8 »
و محوضت اطلاق وجوب وجود « 9 »
را - كه جاعل جملهء مظاهر و صانع جميع عوالم است - از جملهء بسايط حروف شمردن و داخل مراتب عالم حرفى دانستن ؛ موافق مشرب ما ، و در مذاق نفس الامر گوارا نمىآيد ؛ و با « 10 »
آنچه خود در كتاب شفا و كتاب تعليقات و كتاب مباحثات و در بسيارى رسائل و مقالات تحقيق كرده ، مخالفت دارد ؛ چه در « 11 »
مطاوى جذوات معلوم آمد كه وحدت حقيقى ، قائم بذات « 12 »
عددى ، و جزء « 13 »
هيچ مرتبه‌اى از مراتب اعداد نيست ؛ و مدارك عاليه و عقول مقدّسهء قادسه را به حريم تصوّر كنه « 14 »
ذات قيّومىاش « 15 »
راهى نمىتواند بود .
پس وضع دلالت اسما « 16 »
و الفاظ را بر جناب قدّوسيت‌اش به حسب اعتبار نسبت « 17 »
الوهيت و اضافت صانعيت و امثال ذلك - من الخواصّ و المراتب المتأخّرة عن نفس مرتبة الذات - اخذ بايد كرد ، نه به حسب حيثيت كنه مرتبهء ذات كه در دايرهء تعقّل و فرجار تصوّر نيست ؛ و وحدت عددى را كه در عالم حرفى مرتبهء الف است ، ظلّ وحدت حقيقى و منبعث از ذات قيّومى بايد گرفت ، نه « 18 »
مرتبهء ذات حقّ و عين حقيقت قيّوم « 19 »
مطلق ؛ و « 20 »
در جميع مقامات بر موقف حديث كريم : « تفكّروا فى آلاء اللّه و لا تفكّروا « 21 »
فى ذات اللّه » / 184 / وقوف واجب « 22 »
بايد شمرد « 23 »
. نمىبينى كه
( 1 ) . پ : متعاى .
( 2 ) . س : اختبار .
( 3 ) . س : - و .
( 4 ) . ن : - را .
( 5 ) . پ ، ق : حرف .
( 6 ) . پ ، ت ، ق : - و .
( 7 ) . پ ، ت ، ق : و بساطت و صرافت .
( 8 ) . پ : قيومست .
( 9 ) . ن : وجود وجوب .
( 10 ) . م : - با .
( 11 ) . س : - در .
( 12 ) . ن : بالذات .
( 13 ) . پ : جزئى ؛ س : جز .
( 14 ) . پ : كن .
( 15 ) . م : قيوميتش .
( 16 ) . ن : اسمى .
( 17 ) . س : - اسما و الفاظ را بر جناب قدّوسيت‌اش به حسب اعتبار نسبت .
( 18 ) . پ : - نه .
( 19 ) . س : قيّومى .
( 20 ) . ن : - و .
( 21 ) . پ ، ت ، ج ، م ، ن : لا تتفكّروا .
( 22 ) . ن : واجبه .
( 23 ) . ن : گرفت .