جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ١٢٨
الجذوة الحادية عشر مراتب ادراكات و مدركات آدمى
جوهر مجرّد نفس دارد ؛ و « 1 »
چون حقيقت صدا « 2 »
- كه مقابل ندا است - آن است كه هواى « 3 »
متموّج حامل كيفيت صوتى ، در حركت موجى خود به جسمى مصادم رسيده ، انضغاطى « 4 »
ديگر يابد كه موجب انصراف به جانب خلف و رجوع قهقرى گردد « 5 »
؛ و اشبه آن است كه حدوث صدا معلول تموّج هواى منعطف باشد ، نه لازم تموّج هواى اوّل ؛ و آنكه هر صوت را صدا لازم باشد ، چنانچه « 6 »
هر ضوء « 7 »
را عكسى لازم است ، الّا آنكه در زمان قصير « 8 »
و با « 9 »
قرب « 10 »
مسافت ميانهء مصوّت و عاكس صوت ، به هيچ وجه آن صدا « 11 »
متعلّق احساس نمىشود ، و حقيقت عكس ضوء « 12 »
دوّم است كه بر جسمى صقيل « 13 »
مقابل « 14 »
جسم صقيل « 15 »
مستضىء « 16 »
افتد .
پس به قانون تشبيه يا « 17 »
ضرب امثال ، صور حروف و كلمات مختلفهء منتظمهء « 18 »
مسموعه را نسبت با اصل « 19 »
حقايق و صور علميهء منطبعهء در جوهر نفس ، به منزلهء صدا قياس با اصل صوت يا به منزلهء عكس قياس به ضوء اوّل يا عكس اصل صورت مرئىّ در جسمى صقيل « 20 »
چون آب « 21 »
و آينه « 22 »
توان اعتبار كرد كه شدّت صقالت نفس اقتضاى انعكاس صور منطبعه در لوح ذاتش « 23 »
بر هواى حامل كيفيات صوتى و تقطيعات حرفى كه به وجهى مناسب « 24 »
جوهر ذات و به وجهى مجانس « 25 »
مستقرّ « 26 »
تعلّقش آمده است ، مىكند « 27 »
.
فإذن قد تمّ أمر نظام الوجود بالنفس القدسية التى هى نسخة جامعة منتخبة من
( 1 ) . پ : - و .
( 2 ) . ن : + و .
( 3 ) . ن : هوا .
( 4 ) . پ : انضقاطى ؛ ت ، ق : انظغاتى .
( 5 ) . ق : كرده .
( 6 ) . م : چنان كه .
( 7 ) . ق : صورت .
( 8 ) . ج ، ن : - قصير .
( 9 ) . س : - با .
( 10 ) . ن : - قرب .
( 11 ) . ن : - صدا .
( 12 ) . پ : صور .
( 13 ) . س : جسمى صيقلى ؛ ق : صقيل جسمى ؛ ن : جسمى صيقل .
( 14 ) . پ : - جسمى صقيل مقابل .
( 15 ) . س : - صقيل ؛ م : صقيلى ؛ ن : صيقل .
( 16 ) . ن : مستضى .
( 17 ) . پ : ما .
( 18 ) . م : منضمه .
( 19 ) . ن : باصل .
( 20 ) . س : صيقل ؛ ن : صيقلى .
( 21 ) . س : آفتاب .
( 22 ) . ج ، م : آئينه .
( 23 ) . س : دانش .
( 24 ) . س : - بر هواى . . . مناسب .
( 25 ) . م : مناسب .
( 26 ) . پ : مستعر .
( 27 ) . پ : مىكنند .