جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧
الجذوة الحادية عشر مراتب ادراكات و مدركات آدمى
الفم - و « ظاء » « 1 »
و « ذال » و « ثاء » « 2 »
را لثويّه « 3 »
؛ و « راء » « 4 »
و « لام » و « نون » را ذولقيّه - لأنّ مبدأها من ذولق اللسان ، و هو تحديد « 5 »
طرفه - و « فاء » و « باء » و « ميم » را شفويّه « 6 »
؛ و « همزه » و « الف » و « 7 »
و « واو » و « ياء » « 8 »
را جوف و هوائيّه ، على معنى أنّها تخرج من الجوف أو تذهب فى هواء « 9 »
و لا تقع فى حيّز .
و اعتبار شانزده مخرج ، و تقسيم مخارج به مراتب « 10 »
مختلفه ، به حسب ارتفاع و انخفاض « 11 »
حيّز - على ما هو الأشهر - اولى و انسب « 12 »
است .
و بالجملة : نفس و نفس « 13 »
انسان ، ارض و شجرهء صور « 14 »
، و اسماى حقايق و هويّات موجودات‌اند . صور علميهء حقايق اشيا ، چنانچه در بطون غيبى ، جلابيب عوارض را خلع كرده ، به نفس ناطقهء انسانى قائم و در جوهر ذاتش منطبع مىباشد « 15 »
، در ظهور شهادى « 16 »
به لباس اسما و الفاظ در « 17 »
آمده ، به نفس هوائى « 18 »
انسان قائم ، و در هواى تنفّسىاش « 19 »
ساير مىآيد .
پس انسان ، به حسب جوهر نفس ناطقه ، ارض حقايق است « 20 »
، من حيث صورها « 21 »
العلمية ؛ و به حسب تموّج نفس « 22 »
هوائى « 23 »
، شجرهء موجودات است « 24 »
، من حيث أسماؤها اللفظية .
و همانا كه عنصر هوا « 25 »
، به اعتبار شفوف « 26 »
و لطافت و مجانست با روح « 27 »
حيوانى - كه متعلّق اوّل ، و مستوا و مستقرّ تعلّق نفس ناطقه است - اين مناسبت و مشابهت با
( 1 ) . پ : - و ظاء ؛ ن : ظا .
( 2 ) . ن : ثا .
( 3 ) . پ : و ثا و الهويّة ؛ ق : لهويه .
( 4 ) . ن : را .
( 5 ) . ن : تجديد .
( 6 ) . س : سفويّه .
( 7 ) . پ : - و .
( 8 ) . ن : يا .
( 9 ) . ن : هوا .
( 10 ) . ن : بمرتبه .
( 11 ) . م : انخفاظ .
( 12 ) . پ ، ت ، س ، ق ، م : اصوب .
( 13 ) . س ، ق : - و نفس .
( 14 ) . پ : طور .
( 15 ) . م : + و .
( 16 ) . پ : ثانى .
( 17 ) . ن : و .
( 18 ) . پ : هواى .
( 19 ) . پ ، م : تفتيش ؛ س ، ق : تنفّسش ؛ حاشيهء « م » : تنفّسيش .
( 20 ) . ن : - است .
( 21 ) . ق : طورها .
( 22 ) . ق : - نفس .
( 23 ) . پ : هواى .
( 24 ) . ن : - است .
( 25 ) . م : هوأ .
( 26 ) . پ : شعوف .
( 27 ) . ن : به ارواح .