جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠
فلذة « 1 » ( 1 ) . پ : فلذ . الجذوة ابداع ، اختراع ، صنع و تكوين
ليس مطلق بر ايس مبدعات همين سبق ذاتى دارد ؛ و ابداع نيست الّا تأييس « 1 »
ايسى « 2 »
از ليس مطلق به حسب حدوث ذاتى لا غير .
و رهطى از فلاسفه ، ابداع را مخصوص « صادر اوّل » سازند ، و همين « عقل اوّل » را مبدع « 3 »
شمرند و گويند : « هرگاه ميانهء جاعل حقّ و مجعولى از مجعولات در سلسلهء طولى ، متوسّطى بوده باشد كه متقدّم « 4 »
باشد بر آن مجعول تقدّما بالذات ، آن مجعول سزاوار مبدعيت نيست ، هر چند حصول از مادّه نيافته باشد ، و هر چند عدم صريح را در متن واقع سبق سلطنتى بر او نبوده باشد . چه جاعل تأييس « 5 »
او بعد از ايسى كرده است ، نه از ليس « 6 »
مطلق . »
اين مسلك اصطلاح در الهيات شفا منقول ، / 130 / و در نمط سادس اشارات مسلوك « 7 »
آمده است . / 131 /
و « اختراع » : به قياس مقابله - بر مذهب حقّ - جعل جوهر ذات ، و اخراج « 8 »
ايس حقيقت است « 9 »
از جوف ليسيت ذاتى و كتم عدم صريح دهرى با « 10 »
سبق ذاتى مادّه لا غير ، من غير سبق مدّة بشىء من أنواع السبق أصلا ؛ و اين در فلكيات و بسايط كلّيات عناصر مىباشد .
و بر « 11 »
زعم زاعمين ، « 12 »
« قدم » اخراج از ليس ذاتى با « 13 »
سبق مادّه بالذات و عدم مسبوقيت به عدم صريح دهرى ؛ و بر اصطلاح « 14 »
رهط مذكور ، اخراج از ليس با « 15 »
سبق ذاتى متوسّط مفارق ، من غير مسبوقية بمادّة و مدّة أصلا . پس ساير عقول - غير عقل اوّل - در اين اصطلاح مخترعات‌اند نه « 16 »
مبدعات .
و « صنع » « 17 »
: جعل جوهر هويّت « 18 »
و اخراج ايس ذات حوادث كونيه است در
( 1 ) . پ : الّا ما ايئس .
( 2 ) . پ ، ت ، ج ، س ، م ، ن : ايس .
( 3 ) . ن : مبدعات .
( 4 ) . ق ، ن : مقدّم .
( 5 ) . پ : تايئس .
( 6 ) . ن : أيس .
( 7 ) . ن : مسكوك .
( 8 ) . م : اختراج .
( 9 ) . ق : - است .
( 10 ) . ن : يا .
( 11 ) . س ، ق ، م : به .
( 12 ) . پ : زعم راى عميق .
( 13 ) . ن : - با .
( 14 ) . ن : اصطلاحى .
( 15 ) . پ ، ن : ما .
( 16 ) . پ : بر .
( 17 ) . پ : ضع .
( 18 ) . ن : جعل جوهريت .