جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ٨٧

لامعة الجذوة جاعل تامّ نظام جملى و معلولهايش ؛ و لزوم ارتباط ميانهء عوالم هستى و تطابق و تلازم آنها

احديهء « 1 »

وحدت حقّه است « 2 »

. چه ، هر چه وراى ذات قيّومى متعالى « 3 »

واحد حقّ است ، در هويّت شخصى « 4 »

معلول جملى داخل است ؛ و چون سبيل ايجاد هويّت مركّب ايجاد اجزاى « 5 »

آن هويّت است ؛ و مركّب جعلى مستأنف وراى جعل اجزا نمىخواهد . پس اراده و عنايت جاعل حقّ به شخص جملى بالذات متعلّق است ، و به آحاد موجودات - كه اجزاى شخص « 6 »

جملىاند - بالقصد الثانى ؛ و معلول اوّل اراده و عنايت شخص جملى است ، و معلول اوّل جعل « 7 »

و ايجاد اكرم « 8 »

و افضل اجزاى شخص جملى كه عقل اوّل است .

و چون وجود شخص « 9 »

جملى ، مرهون شرطى و استعدادى و حاملى و موضوعى « 10 »

و محلّى نيست و به محض ارادهء حقّه و عنايت سابغه « 11 »

وجود تامّ و رحمت واسعه مستند « 12 »

است و استحقاق حصول او را « 13 »

وراى « 14 »

امكان ذاتى ، محصّلى و مصحّحى در كار نيست ؛ پس لا محاله شخص « 15 »

جملى ، أفضل ما يدخل فى الإمكان و أجمل « 16 »

ما يقع فى التصوّر ؛ و نظامى ديگر افضل و اتمّ از اين نظام ، از جملهء ممتنعات بالذات و در شمار مختلقات « 17 »

متوهّمات خواهد بود ؛ و الّا به حكم قاعدهء « امكان اشرف » قبل از اين نظام موجود بودى بالضرورة البرهانية ، و بعد از آنكه به ميقات ظهور رسيد « 18 »

كه كلّ عالم امكان شخصى است وحدانى ، مستند به جاعل حقّ - جلّ شأنه - مرّة واحدة دهرية ؛ « 19 »

و مبدأ و مدبّر و حافظ و ممسك آن « 20 »

، محض عنايت « 21 »

حقّ است كه در اصطلاح الهيّين تعبير از آن به طبيعت كلّيه مىكنند - چنانچه شريك « 22 »

سالف ما در

( 1 ) . م : احديت .

( 2 ) . س : - است .

( 3 ) . ن : - متعالى .

( 4 ) . ج ، س ، م ، ن : شخص .

( 5 ) . م : جز .

( 6 ) . پ : شخصى .

( 7 ) . پ : - جعل .

( 8 ) . پ : اكرام .

( 9 ) . پ : شخصى .

( 10 ) . ق : موضوع .

( 11 ) . پ ، ق ، م ، ن : سابقه .

( 12 ) . س : مستنبد .

( 13 ) . ن : - را .

( 14 ) . پ : ورائ .

( 15 ) . پ : شخصى .

( 16 ) . س : اجملى .

( 17 ) . پ ، ن : مختلفات .

( 18 ) . ق : رسيده .

( 19 ) . ق : مرّة واحدة و هوية .

( 20 ) . م : اين .

( 21 ) . س : عبايت .

( 22 ) . ن : شريف .