جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ٧٥

مقباس الجذوة آثار تعلّق نفس به بدن و انقطاع از آن ؛ و حقيقت موت

و هذه حقيقة عود الإنسان إلى اللّه « 1 »

وحده فى هذه النشأة « 2 »

قبل النشأة « 3 »

الآخرة ؛ و هنالك ينبزغ « 4 »

/ 91 / أنّه - سبحانه - هو المبدأ و المعاد « 5 »

و الأوّل و الآخر من سبيل آخر .

مقباس الجذوة آثار تعلّق نفس به بدن و انقطاع از آن ؛ و حقيقت موت

مقباس الجذوة آثار تعلّق نفس به بدن و انقطاع از آن ؛ و حقيقت موت

نفس را تا « 6 »

تعلّق طبيعى به تدبير بدن ، و علاقهء ضرورى به عالم زمان و مكان ، و اعتلاق احساسى به اقليم هيولا باقى است ، هر چند قطع تعلّق ارادى كرده ، صاحب ملكهء خلع بدن شده و از « 7 »

تخلّق به خلق اسم مقدّس « محيط » و اسم مكرّم « جامع » نصيبى وافر گرفته باشد ، احساسات و ادراكاتش بر سبيل تدريج و تعاقب ، و محسوسات و مدركاتش متصادم « 8 »

و متزاحم خواهد بود .

و « 9 »

آن گاه به ماضى و « 10 »

مستقبل و سابق و لا حق دايرهء ادراك معا « 11 »

محيط مىتواند داشت كه از عالم محسوس يكباره مهاجرت كرده ، از خواصّ نفسانيت منسلخ شده ، استحقاق اسم عقل خالص پيدا كند ؛ و اين هنگام موت طبيعى و بعد از انقضاى اجل « 12 »

موعود ، صورت مىپذيرد « 13 »

.

و حقيقت موت - همچنانكه معلّم مشّائيهء يونان ، ارسطوطاليس در اثولوجيا ذكر كرده - نيست الّا انتقال از عالم ظلمات « 14 »

به عالم نور ، و از دهكدهء خراب‌آباد هيولا و « 15 »

تنگناى جسر شكستهء زمان به فضاى صحراى دهر و معمورهء عالم معقول .

اوّل ، در رءوس « 16 »

المسائل گفته است : « فى أنّ « 17 »

كلّ معقول إنّما يكون بلا زمان ، لأنّ

( 1 ) . م : إله .

( 2 ) . م : النشاة .

( 3 ) . م : النشاءة .

( 4 ) . پ : ينبرع .

( 5 ) . ن : المعالى .

( 6 ) . ن : - تا .

( 7 ) . م : - از .

( 8 ) . ن : مترصامم .

( 9 ) . ج ، س ، م ، ن : - و .

( 10 ) . ت : - و .

( 11 ) . پ : معانى .

( 12 ) . ن : اجّل .

( 13 ) . م : مىپزيرد .

( 14 ) . م : ظلمانى .

( 15 ) . پ : از ؛ م : + از .

( 16 ) . پ ، ت ، س ، ق ، م : رءوس .

( 17 ) . پ ، ت ، ج ، س ، ق ، م ، ن : - فى أنّ .