جذوات و مواقيت ( فارسى ) — الصفحة ٤٣
قبس « 6 » ( 6 ) . پ : فبئس . الجذوة وحدت واجب الوجود
و از اين جاست كه السن السالكين الى اللّه ، و السنة « 1 »
السائرين فى اللّه را در مسالك و مقامات « 2 »
خود ، تنطّق بر اطوار مختلفه است :
[ 1 . ] فريقى گويند : « ما رأيت شيئا « 3 »
إلّا و رأيت اللّه بعده . »
[ 2 . ] و طايفه‌اى : « ما رأيت شيئا إلّا و رأيت اللّه فيه . »
[ 3 . ] و فرقه‌اى : « ما رأيت شيئا إلّا و رأيت « 4 »
اللّه معه . »
[ 4 . ] و رهطى : « ما رأيت شيئا « 5 »
إلّا و رأيت اللّه قبله . »
قبس « 6 » ( 6 ) . پ : فبئس . الجذوة وحدت واجب الوجود
قبس « 6 »
الجذوة وحدت واجب الوجود
إخواننا الأسبقون من العلماء الراسخين ، و شركاؤنا الأقدمون من الحكماء المتألّهين گفته‌اند : « وحدت واجب الوجود بالذات ، وحدت عددى نيست . » غايت كمال وحدت عددى آن است كه ظلّ ذات وحدت وجوبى باشد . عقل را به ادراك كنه وحدت حقّهء وجوبى راهى نيست . چه وحدت حقّه ، عين مرتبهء ذات حقّ قيّوم واجب بالذات است كه عالم انوار ، ظلّ نور ذات اوست - جلّت عظمته - همچنانكه حسّ « 7 »
بصرى از ادراك جرم جوهر شمس قاصر و كوتاه دست و بىسرمايه « 8 »
است ، قوّت عقلى از ادراك كنه ذات « 9 »
حقّ « 10 »
نور الانوار « 11 »
عاجز الذات و اكمه « 12 »
النظر و بىبهره است .
و از « 13 »
اعتبار انضمام « 14 »
موجودى از موجودات با « 15 »
واجب بالذات تحصّل « 16 »
( 1 ) . پ ، ت : السنته .
( 2 ) . پ : مسلك مقامات ؛ س : مسالك و مقامات .
( 3 ) . س : أشياء .
( 4 ) . س : ايت .
( 5 ) . ت : شياء ؛ س : شيا .
( 6 ) . پ : فبئس .
( 7 ) . پ ، ت : حسن .
( 8 ) . س : بىمايه .
( 9 ) . پ ، ت ، ق ، م : + نور .
( 10 ) . ق : + كه .
( 11 ) . ق : + است .
( 12 ) . پ : امكه .
( 13 ) . ن : - از .
( 14 ) . ن : تضام .
( 15 ) . پ : يا ؛ ن : تا .
( 16 ) . پ ، م : تحصيل .