تاريخ حديث شيعه ( در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٠

سيّد نعمة اللَّه بن عبد اللَّه جزايرى ( م 1112 ق )

قرن دوازدهم

سيّد نعمة اللَّه بن عبد اللَّه جزايرى ( م 1112 ق )

وى از فقها و محدّثان بزرگ شيعه است كه به سال 1050 ق ، در صباغيه ، دهى از دهات جزاير از توابع بصره به دنيا آمد . وى نزد دانشمندانى چون علّامه محمّد باقر مجلسى ، سيّد محمّد باقر محقّق سبزوارى ، جمال الدين محقّق خوانسارى ، پسرش آقا حسين خوانسارى ، شيخ حرّ عاملى ، ميرزا رفيعا نايينى و ملّا محسن فيض كاشانى درس خواند .

وى پيش از ورود به اصفهان ، علوم نقلى را از شيخ صالح بن عبد الكريم بحرانى و ديگران ، اخذ نموده و پس از ورود به اصفهان ، از خواصّ شاگردان علّامهء مجلسى گرديد ، بخش بسيارى از علوم عقلى و نقلى و تعدادى از كتب حديث را نزد وى خواند و از او ، اجازهء روايت دريافت نمود .

وى ، در شب جمعهء 23 شوّال سال 1112 در جايدر درگذشت و در آن جا هم دفن گرديد . مزار او اكنون زيارتگاه است . « 1 »

سيد نعمة اللَّه ، بيش از پنجاه كتاب و رساله دارد كه در آنها اهتمام ويژه‌اى به حديث و شرح كتب حديثى است . از جمله آثار اوست :

- الأنوار النعمانية فى بيان معرفة النشأة الانسانية

- انس الوحيد فى شرح التوحيد

- الحاشية على الوافى

- الحواشى الضافية و الموازين الوافية ( حواشى على نهج البلاغة )

- الحاشية على شرح ابن أبى الحديد

( 1 ) . أعيان الشيعة ، ج 10 ، ص 226 ؛ روضات الجنات ، ج 8 ، ص 150 ؛ ريحانة الأدب ، ج 3 ، ص 113 ؛ تلامذة العلّامة المجلسى ، ص 139 .