العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — الجزء ٢، الصفحة ٣٩٩

[ حكايت غلام و خواجه ]

عمر گفت : اى غلام ! تو مملوك فلان خواجهء بازرگانى ؟

گفت : من فرزند فلان خواجه‌ام .

عمر گفت : اين غلام آمد و تقرير كرد كه من فرزند فلان بازرگانم و مملوك پدر من ، بر من دست دراز كرده و مرا رنجانده است .

پسر گفت : يا عمر ! دروغ مىگويد كه مملوك پدر من است .

عمر گفت : اى پسر ! مىشنوى چه مىگويد ؟

گفت : يا عمر ! دروغ مىگويد كه مملوك پدر من است . قيل و قال بسيار رفت . براى كسى از مهاجر و انصار معلوم نبود كه كدام راست مىگويد .

عمر گفت : اين مشكل ، قضيّه‌اى است كه هردو مدّعى مىگويند .

سلمان فارسى رضى اللّه عنه گفت : اين مشكل را امير المؤمنين عليه السّلام حل گرداند كه وى در مدينهء علم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، قاضىترين امّت ، نفس و وصىّ او است .

اگر چه عمر از تفضيلات سلمان ناخوش آمد ، اما گفت : يا سلمان ! راست مىگويى ، كار تو است كه وى را حاضر كنى . سلمان به حجرهء امير المؤمنين عليه السّلام آمد ، اجازت خواست ، در اندرون رفت و سلام كرد . امير المؤمنين عليه السّلام جواب باز داد .

گفت : يا سلمان ! عجب مىبينم كه بعد از موت رسول ، خندانى .

سلمان گفت : يا مولاى ! حال و قضيّه چنين و چنين واقع شده ، عمر و جملهء اصحاب از اين مشكل ، غمناك‌اند و اهل كتاب بر ما شماتت مىكنند كه چگونه جانشين رسول ، جواب يك مسأله نداند . من به عمر گفتم بروم و امير المؤمنين عليه السّلام را حاضر كنم كه وى قاضىترين امّت است و حلّ جملهء مشكلات ، بر دست او است .

امام عليه السّلام تبسّمى كرد ، برخاست ، درّاعهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله پوشيده ، عمّامهء رسول ، بر سر بست و به مسجد رسول آمد . عمر و جملهء اصحاب از مخالف و موألف پيش آمدند و سلام كردند .

امير المؤمنين عليه السّلام جواب باز داد ، قرآن از محراب برداشت ، پيش خود نهاد و بر جايگاه رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بنشست .