العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — الجزء ٢، الصفحة ٢٦

[ لحظات ولادت ] 3 مسكة

گفت : بلى ، اى عمّه !

گفتم : دل و جان خود را جمع دار ! اين است آن‌چه به تو گفتم .

آن‌گاه من و نرجس خاتون را سستى فروگرفت . يعنى خواب سبكى به ما دست داد .

آن‌گاه به دريافتن سيد خود بيدار شدم . جامه از او برداشتم ، آن حضرت را ديدم كه در سجود بود . او را برداشته ، دربر گرفتم ، ديدم پاك و پاكيزه و بىآلايش به وجود آمده .

روايت اوّل : در اين حال در نرجس اضطراب مشاهده نمودم . او را دربر گرفتم و نام الهى بر او خواندم .

حضرت آواز داد كه سورهء إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ « 1 » را بر او بخوان ! از او پرسيدم چه حال دارى ؟

گفت : آن‌چه مولايم فرمود ، اثرش ظاهر شد .

سپس شروع كردم به خواندن سورهء إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ بر او ؛ چنان‌چه به من امر فرمود . آن طفل نيز در شكم نرجس خاتون با من همراهى مىكرد و مىخواند ، مثل آن‌چه من مىخواندم و بر من سلام كرد . من ترسيدم !

حضرت صدا زد : اى عمّه از قدرت الهى تعجّب مكن ! كه حق تعالى خردان ما را به حكمت ، گويا مىگرداند و ما را در بزرگى ، حجّت خود در زمين مىگرداند .

هنوز سخن حضرت تمام نشده بود كه نرجس از نظرم غايب شد و من او را نديدم .

گويا پرده‌اى ميان من و او زده شد . فريادكنان به سوى امام حسن عسكرى عليه السّلام دويدم .

حضرت فرمود : اى عمّه برگرد ! او را در جاى خود خواهى يافت . مراجعت نمودم ، درنگى نكردم كه پرده برداشته شد ، نرجس خاتون را ديدم ، آن‌قدر لمعان نور بر او بود كه چشمم را خيره كرد و صاحب الأمر عليه السّلام را ديدم كه به روى خود ، به سجده افتاده ، به زانو درافتاده ، انگشتان سبّابهء خود را به آسمان بلند كرده و مىگويد : « أشهد أن لا إله الّا اللّه و انّ جدّي محمّدا رسول اللّه و انّ أبي امير المؤمنين » . آن‌گاه يك يك امامان را شمرد تا به خود برسيد .

( 1 ) . سوره قدر ، آيه 1 .