الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٤

خدا و علم او

خدا و علم او

خدا و علم او

وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ . « 1 »

خداوند به تمام موجودات عاقل و غير عاقلى كه در آسمانها و زمين وجود دارد عالم است و ذات اقدسش به همه چيز دانا و آگاه است .

عن ابى بصير قال : سمعت ابا عبد اللَّه عليه السّلام يقول : لم يزل اللَّه عزّ و جلّ ربّنا و العلم ذاته و لا معلوم و السّمع ذاته و لا مسموع و البصر ذاته و لا مبصر و القدرة ذاته و لا مقدور فلمّا احدث الاشياء و كان المعلوم وقع العلم منه على المعلوم و السّمع على المسموع و البصر على المبصر و القدرة على المقدور . « 2 »

ابى بصير ميگويد از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه فرمود :

پروردگار ما ذات لا يزال الهى است و علم عين ذات او بوده با آنكه معلومى آفريده نشده بود ، شنوائى عين ذاتش بوده و مسموعى وجود نداشت ، بينائى عين ذاتش بوده و موجود قابل رؤيتى خلق نشده بود ، قدرت عين ذاتش بوده و متعلق قدرتى موجود نبود . پس از آنكه عالم را آفريد و معلوم تحقق يافت ، علم ازلى حق بر معلوم حادث منطبق شد و همچنين شنوائى بر مسموع و بينائى بر مبصر و قدرت بر مقدور تطبيق يافت .

( 1 ) سورهء 49 ، آيهء 16

( 2 ) كافى 1 ، صفحهء 107