الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٢

طلب آمرزش

46 . توبه

[ التّوبة ]

طلب آمرزش

قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ . « 1 »

ببندگان تندرو و گناهكار من بگو از رحمت الهى نااميد نباشند ، خداوند تمام گناهان را ميبخشد ، او خداوند آمرزنده و مهربان است .

قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله : ما من شيء احبّ الى اللَّه من شابّ تائب . « 2 »

پيغمبر اكرم فرموده : محبوبتر از هر چيز نزد خداوند جوانى است كه از گناه توبه مىكند و از پيشگاه الهى طلب آمرزش مينمايد .

حضرت رضا ( ع ) ميفرمود :

من استغفر اللَّه بلسانه و لم يندم بقلبه فقد استهزأ بنفسه . « 3 »

كسى كه به زبان طلب آمرزش كند و در دل از گناهان خود پشيمان نباشد خويشتن را مسخره كرده است .

( 1 ) سورهء 39 آيهء 53

( 2 ) مشكاة الانوار ، صفحهء 155

( 3 ) مجموعهء ورّام جلد 2 صفحهء 110