الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٣

گناه و گناهكار

انّ عليّا عليه السّلام قال لرجل و هو يوصيه ، خذ منّى خمسا : لا يرجونّ احدكم الّا ربّه ، و لا يخاف الّا ذنبه . « 1 »

على ( ع ) به مردى پنج اندرز داد ، از آن جمله فرمود : به هيچ كس اميدوار نباشيد مگر به خدا ، و نترسيد مگر از گناهان خود .

عن ابى جعفر عليه السّلام : و اللَّه ما ينجو من الذّنب الّا من اقرّ به . « 2 »

امام باقر ( ع ) ميفرمود : به خدا قسم هيچ كس از گناه خلاص نميشود مگر آنكه صريحا بگناه خود اقرار نمايد .

و نيز از آن حضرت حديث شده است :

ما اراد اللَّه تعالى من النّاس الّا خصلتين : ان يقرّوا له بالنّعم فيزيدهم و بالذّنوب فيغفرها لهم . « 3 »

خداوند از مردم خواستار دو فضيلت است : به نعمتها اقرار كنند تا بر آن بيفزايد ، و بگناهان اعتراف نمايند تا آنها را ببخشد .

على ( ع ) فرمود :

حسن الاعتراف يهدم الاقتراف « 4 »

اعتراف به معصيت گناه را از بين ميبرد .

قال علىّ عليه السّلام : من كرمت عليه نفسه لم يهنها بالمعصية . « 5 »

( 1 ) بحار جلد 17 صفحهء 105

( 2 ) كافى جلد 2 صفحهء 426

( 3 ) كافى جلد 2 صفحهء 426

( 4 ) ارشاد مفيد صفحهء 142

( 5 ) غرر الحكم ، صفحهء 677