نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٣

خطبهء 14

در عشق ببايد قدم صدق نهادن * بر عاشق دلباخته تزوير روا نيست

گريار حقيقى زدرش راند يقين دان * كاز باب دگر بهر تو امّيد و رجا نيست

گر از ره تسليم شوى پيرو سالك * ديگر پس از اين دار فنا بر تو فنا نيست

اى دل غرض از پيروى از سالك و مرشد * جز مصلحت مكتب و تحصيل بقا نيست

گر مرشد ما روز ، بگفتا كه شب است اين * بايسست بگوئيم كه آنك مه و پروين

( ناهى ) چه كسى در دو جهان كامروا شد * جز اينكه ز مرشد ادب آموخت در اين دين

پايان خطبهء 14