نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٩

خطبهء 12

پروانهء دلى كه بسوزد بشمع مهر * خاكسترش بديدهء كم نور توتياست

خالى مباد كوزهء دل‌ها ز آب مهر * آنجا كه مهر ، جايگهش عرش كبرياست

آنجا كه بذر مهر ز قلبى جوانه زد * گر ريشه با دل است ، گل و برگ با خداست

ديدار يار را سفر بعد راه نيست * دل گر هواى يار كند عزم جانفزاست

مرغ دلى كه در حرم مهر لانه ساخت * ( ناهى ) بدان كه لانهء او لانهء بقاست

پايان خطبهء 12