نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٣٥

خطبهء 236 اقتصّ فيه ذكر ما كان منه بعد هجرة النّبىّ ( ص ) ثمّ لحاقه به

( سيّد رضى مىفرمايد اين جمله ( فاطا ذكره يعنى گام بنام او مىنهادم سخنى است كه بمنتهى درجهء اختصار و فصاحت رسيده است ) به همين خطبه رجوع شود .

ذكر او هرگز نمىشد از زبانم بر كنار * پيروى اين گونه يابد در معانى اختصار

ياد او را مىنمودم در دل خود دمبدم * نام او را ميسرودم در زبانم هر قدم

يا بتعبيرى دگر از شهر مكّه تا قباء * از خبر گيرى دمى غافل نبودم مطلقا

يا كه از به دو « 1 » خروج از مكّه تا آن جايگاه * ياد او هرگز فراموشم نيامد هيچگاه

( در تكلّم بهترين تعبير و نيكو گفتگو * بايد از بطن كنايت‌ها « 2 » نمودن جستجو )

( در شگفتىها على از هر شگفتى برتر است * نطق او آميخته با مشك ناب اذفر « 3 » است )

( آن سخن كه از فصاحت سر كشيده در زبان * ارزش خود را نمايان كرد حقّا در بيان )

درّ درياى فصاحت در زبان حيدر است * خاك پايش ( ناهيا ) جان ضعيف چاكر است )

پايان خطبهء 236


( 1 ) ابتدا ( 2 ) كنايه ( 3 ) مشك بسيار خالص