نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٢٣

خطبهء 234 ( خطبهء قاصعه )

آنچنان خشكى كه در آن نيست غير از درمنه « 1 » * نه صفائى نه هوائى نه چمن نه دامنه

دور از آبادى و مردم ، جايگاه تندباد * جملگى آواره گشتند از طريق انقياد « 2 »

تا رها كردند ايشان را ذليل و مستمند * يار و همراه ابل « 3 » ، اشتر چران دردمند

امّتى بودند بدبخت ، از لحاظ پايگاه * تيره بخت از حيث اسكان و قرار و جايگاه

( آرى : آنگه كه امّتى قدر نعمت نداند و بر هدايت پشت پا زند )

( 48 ) زير بال مهتران اجماع نكردند هيچگاه * تا شوند از رنج سختى و صعوبت در پناه

پيشوا و رهبرى بر خود نكردند انتخاب * تا رهند از رنج سختى و كمند اضطراب

همچنان ماندند آواره ، پريشان ، مضطرب * جمعشان از هم پراكنده توانها منشعب

اختلاف افتاد بين دستهاى كار ساز * انشعاب آمد ميان جمعهاى پيشتاز

پاى ايشان در كمند جهل ناشى از غرور * دستشان رنگين ز خون دختران زنده گور

رنج سختى همره ايشان و درد جانگداز * غارت و قطع رحم ، با بت پرستى ساز و باز

( تجديد حيات براى بنى اسرائيل )

( 49 ) بنگريد آنگه كه شد نازل به ايشان نعمتى * از خداوند يگانه در قبال بعثتى ( ص )

بعثتى كه رحمت آن پايدار و سرمد است * عامل اين بعثت عظم رسولش احمد است ( ص )

كرد ايشان را خدا بر اين شريعت پيروان * قلب او را مهربانتر كرد بر اين رهروان

نعمت عزّ و شرافت سوى ايشان پر گشود * هكذا از نعمت امن و فراغت نهر و رود

گرد خود آورد آئين محمّد جمله را * ( دور كرد از روى ايشان از بلايا هاله را )


( 1 ) نام گياهى كويرى ( 2 ) پيرو شدن ( 3 ) شتر