نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨١٤

خطبهء 234 ( خطبهء قاصعه )

( 26 ) مقتدر بودند اگر پيغمبران و اولياء * حمل بر ايشان نمىگرديد جور اشقياء

پيروان بودند ايشان را گروه سركشان * باج مىدادند آنگه جملهء گردنكشان

گردن مردان بسوى آن عزيزان ميخميد * مردم از اطراف عالم سوى ايشان مىرسيد

پندگيرى سهل و آسان بود آنگه بر انام * خود پسندى دور ميگرديد و مىرفت از دوام

پس گرايش بر خدا در چند صورت بود و بس * يا زراه ترس و رهبت يا به خواهش يا هوس

قصدها آلوده مىبود و محاسن مشترك * اكثرا از بهر دنيا بود و حتّى ( لى و لك ) « 1 »

( و امّا منظور خدا غير از اينها باشد كه بعضى مىپندارند )

( 27 ) ليك ذات پاك او مىخواست در هر اجتماع * خالص و بيغش بود بر بندگانش اتّباع

هكذا تصديق آيات و عبادت بهر او * باشد از روى خشوع « 2 » و التماس و آبرو

از گرايش حذف گردد خودنمائى يا رياء * جز خدا كس را نباشد جاى عطف و اعتناء

آزمون هر قدر سخت و پر شكوه و اكبر است * اجرت و پاداش نيز آنقدر بيش و برتر است

الا ترون انّ اللّه - سبحانه اختبر الاوّلين من لدن آدم ( ص ) . . . آيا نمىبينيد كه خداوند سبحان پيشينيان را از زمان آدم تا آخرين نفر از اين جهان آزمايش مىكند .

( 28 ) گر نظر داريد و هم انديشه در كار آوريد * از نكات بارز اين خطبه آگه مىشويد

اينكه يزدان ، آزمايش مىنمايد هر زمان * بندگان خويش را با سنگهائى از جهان

بندگان او همان ذريّه‌هاى آدم است * سنگ‌ها در بيت او با دست آدم محكم است

( سنگهائى كه ندارد سود بر كس يا ضرر * در بن و ديوارهء كعبه مقيم و مستقر )

تا كه داد آن بيت را البيت الحرام خود قرار * تا محلّ اجتماع باشد بمردم پايدار


( 1 ) براى من و براى تو ( 2 ) فروتنى