نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٠٩

خطبهء 234 ( خطبهء قاصعه )

چرا كنيم ) ؟

( 16 ) از حميّت دور باشيد و زنازش بر كنار * چون دميدن‌هاى شيطان است در آن آشكار

گول زد با آن دميدن امّت پيشينه را * قطع كرد از هم صلاح و الفت ديرينه را

كبر و نخوت را به روى چشم آنان جلوه داد * راه تقوا را ببست و راه شنعت « 1 » بر گشاد

تا بدانجا كه عجولانه بدون قيد و بند * آمدند و آمدند آخر بيفتادند بند

حال آنكه چهرهء رام و موافق داشتند * بر چنين راندن دلى آرام و شائق داشتند

تا كه رفتند از پى پيشينيان كه رفته‌اند * در پى آنان كه قبلا در بلاء افتاده‌اند

در پى آنان كه با كبر و منيّت « 2 » مرده‌اند * در جهان آدميّت ، با حميّت مرده‌اند

در قبال امّتى كه مشت شيطان خورده‌اند * در جهالت ، از گناهان ، بار سنگين برده‌اند

( امان از انسان آنزمان كه سركشى نمايد و بقدرت و جلالش بنازد )

( 17 ) پس نبايستى اطاعت كرد بر آن مهتران * كز طريق فخر مىكوبند رأس كهتران

تا جلال و رتبت و جاه كذائى يافتند * سركشى كردند و بذر ظلم و بدعت كاشتند

صحنه‌هائى بهر حفظ موقعيّت ساختند * خويش را بالاتر از اصل و نسب بشناختند

هر چه بود آخر ، قبيح و زشت ، اندر زعمشان * داده مىشد نسبت آن بر خداى مهربان

( نعمت حق را زبون كردند نقدا فى اليدين « 3 » * و انچه رحمت بودشان كرديد انكارش به عين )

اينهمه انكار نعمت جنگ و دعوا با قضاست * و آنچه دعوا با قضا باشد خصومت با خداست

نعمت حق را ندانستند قدر و ارج آن * وه . . . نفهميدند آخر بود ، بهر امتحان

اين جهانخواران اساس جاهليّت بوده‌اند * غرق در گردابهء ژرف منيّت بوده‌اند

پايه‌هاى فتنه و اركان فخر و اغترار * ريشه‌هاى سرفرازى و سيوف افتخار


( 1 ) زشتى ( 2 ) خواهش و آرزو ( 3 ) پيش دو دست