نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٠٤

خطبهء 234 ( خطبهء قاصعه )

و لو اراد اللّه ان يخلق آدم من نور . . .

( 5 ) گر خدا مىخواست آدم را كند خلق آنچنان * كز شعاع نور رويش خيره گردد ديدگان

غالب آيد بر خردها جلوه‌هاى خلقتش * چيره گردد بر منابر « 1 » شاهباز صولتش

فائق آيد نكحت « 2 » او بر رياح مشك بيد * با چنين اوصاف نيكو هر زمان مىآفريد

گر چنين مىكرد گردنها به آدم مىخميد * ( آن زمان روشن نمىگرديد نيكو از پليد

آزمايش بر ملائك سهل و آسان مىنمود * سجده بر آدم در اين بحبوحه ، شيطان مىنمود

ليك او روى مشيّت بندگانرا آشكار * مىنهد در بوته‌هاى آزمون و اختبار « 3 »

با امورى كه نخواهد و همها در آن نشست * يا نبرده هيچگه بر حكمت آن عقل دست

تا بدست آرند ايشان امتياز و اعتقاد * يا ز ايشان نفى گردد بوى نخوت از نهاد

( پس از عمل شيطان عبرت بگيريم كه ششهزار سال عبادت را با يك تكبّر پايمال نمود )

( 6 ) پند گيريد اى خردمندان ز كار كردگار * در پى عصيان ابليس زبون و زشتكار

آنكه با وى در سر يك سجده قطع ربط كرد * اجر طاعات هزاران سال او را حبط « 4 » كرد

حال آنكه ششهزار از سالهاى اين جهان * بندگى مىكرد و طاعت بر خداى انس و جان

يا بتعبيرى دگر از سالهاى اخرويست * كاعتبار نصف روزش شصت قرن دنيويست

طرد ابليس لعين از بارگاه ايزدى * از مقام اولويّت ، از مكان سرمدى

در سر لختى تكبّر بود كز وى روى داد * حاصل گردنكشى بود از دل آن بدنهاد

با بجاى آوردن اين گونه جرم و معصيت * بر كه باشد از خداى خود برات عافيت ؟

پس خدا هرگز نخواهد بنده‌اى را بر بهشت * روى جرميكه ملك را از حريم آن بهشت « 5 »

( حسن تعبير امام ( ع ) از نام شيطان بر ملك * روى اين كه مقتدا فرمود يزدان ، بر ملك )


( 1 ) جاهاى بلند ( 2 ) بوى ( 3 ) آزمايش ( 4 ) نابود ( 5 ) فرو گذاشت