نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٩٦
خطبهء 232 از خطبههاى آنحضرت در مورد تقوا و دورى از دنيا و سختىهاى بعد از مرگ و سفارش بشكيبائى در بلاء
هر كه باشد پيرو قانون حقّ ايزدى * دوستار مصطفى و اهل بيت احمدى ( ص )
در فراش خود اگر جان بر خدا بسپرده است * در حقيقت اجر و پاداش شهيدان برده است
مردنش در راه اسلام است و اجرش با خداست * ( صاحب كردار نيك و اعتقاد بيرياست )
( بسكه او را سبزهء دل در صداقت ريشه داشت ) * يافت اجر آن نكوئى را كه در انديشه داشت
اين نكو انديشهء او را جاى سيف قاطع است * ( قصد نيكو ، در درون قلب نور ساطع است )
سر رسيدى هست بر هر چيز و وقت اختتام * تا نيايد نقطهء پايان نيفتد از دوام
حاصل اعمال ما بسته بكيف نيّت است * ( ناهيا ) همّت به كار آور كه وقت همّت است
پايان خطبهء 232