نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٩٤

خطبهء 232 از خطبه‌هاى آنحضرت در مورد تقوا و دورى از دنيا و سختىهاى بعد از مرگ و سفارش بشكيبائى در بلاء

( هرگز از مرگ نترسيد اگر قلوبتان را از شوائب و آلودگى كرده‌ايد )

( 6 ) اين جهان ، دست حمايت از شما برداشته * از همه چشم پرستارى فرو بگذاشته

همچو روزى بود كز ما آفتابش رو كشيد * يا چو ماهى بود كآخر روزهايش سر رسيد

فربه آن لاغر آمد تازه‌اش فرسوده شد * ( روشن آن تيره گشت و پاك آن آلوده شد )

( جاى تنگ و موقف گرم و فضاى برزخى * پشت سر رنج مكافات و بلاى دوزخى )

آتشش داغ و سموم « 1 » است و صدايش سهمگين * شعله‌اش بريانگر و صوة و زفيرش « 2 » خشمگين

سوزش آن دردناك و غرّش آن سهمناك * آتش آن جانگداز و شعله‌هايش ترسناك

دور و اطرافش چو شب تاريك و قعرش بيشتر * كيفرش رسواگر و ديكش بداغى مستمر

وَ سِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَراً « 3 » ( تقوا پيشگان بجنّات و مساكن طيّبه صف كشيده‌اند )

( 7 ) آيهء بالا كه از رحمت حكايت مىكند * در حقيقت مؤمنان را غرق نعمت مىكند

( دسته دسته مؤمنان بر ميهمانى مىروند * بر فراخوانى بزم جاودانى مىروند )

در حريم ناز و نعمت از عذاب ، آسوده‌اند * دور تر از نار و آتش از عقاب ، آسوده‌اند

يافته آرامش از ايشان ، بهشت جاودان * همچنين ايشان ز منزلگاه و مأوا « 4 » شادمان

آن كسانى كه به اخلاق حميده صاحبند * مشفقان « 5 » راه حقّند و خدا را طالبند

ليل ايشان روز روشن در خشوع و اصطناع « 6 » * روز ايشان ليل ظلمت در طريق انقطاع « 7 »

بهر ايشان جنّت عظمى محلّ و جايگاه * اجر و پاداش فراوان و ثواب دلبخواه

اين عزيزان بر بهشت و اهل آن شايسته‌اند * با سرور و كامرانى از معاصى رسته‌اند


( 1 ) سوزنده ( 2 ) آه و بازدم ( 3 ) سورهء زمر آيهء 72 ( 4 ) جايگاه ( 5 ) رد حال ترس و اميد ( 6 ) خود سازى ( 7 ) از غير خدا بريدن