نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٨٨

خطبهء 230 در رابطه با پرهيزگارى و ياد مرگ ( مراد از مرگ ، فانى شدن نيست بلكه انتقال بزندگى ابديّت است )

گو كه ايشان عامر دنيا نبودند هيچگاه * آخرت بوده بايشان جايگاه و پايگاه

( تخت سلطنت را با تختهء تابوت و بستر حرير را با خاك گور عوض كردند )

( 5 ) جملگى رفتند ز انجا كه سكونت داشتند * تا كه در رفتند در گورى كه وحشت داشتند

پس جدا گشتندى از اين دهر بعد از اشتغال * آخرت را هم تبه كردند قبل از انتقال

قدرتى در كس نباشد در انابت از گناه * همچنانكه نيّتى سوى صلاح و انتباه

انس بر دنيا گرفتند و ز مكرش ايمنان * معتمد پنداشتند امّا جفا زد در ميان

شامل عفو خدا باشيد و رحم كردگار * سبقت آريد و رقابت در ممرّ روزگار

( با وجود همّت بلند و كوشش سودمند ، تنبلى و قصور چرا ) ؟

( 6 ) ( سبقتى سوى منازل در بهشت جاودان * بر شما امريست واجب در ممرّ اين جهان )

آن منازل كه بدان تشويق گشتيد آشكار * خوانده مىباشيد سويش بهر اسكان يا قرار

با شكيبائى و صبر و اهتمام و اصطلاح * نعمت حق را به خود مشمول داريد و صلاح

اجتناب از معصيت هر وقت شرط برتريست * اينكه فردا را اميد زنده ماندن بهر كيست

( 7 ) بس شتابان است ساعات و دقايق طىّ روز * ( همچو يخ اندر جوار نور خورشيد تموز )

همچنين ايّام در ماه و شهور اندر سنه * مىكند عمر گرامى را بتندى يكسره

( ناهيا ) عمر گران با چك چك ساعت گذشت * بهره و سودى نبردى جمله در غفلت گذشت

پايان خطبهء 230