نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٧٢

خطبهء 227 دربارهء بعضى از صفات خداوند متعال و مدح رسول اكرم ( ص )

يا بتعبير دگر حادث ، هميشه كاسر « 1 » است * ليك واجب ، بر خلاف آن هميشه قاهر است )

( واحد لا بعدد و دائم لا بعمد )

( 5 ) واحد و يكتاست امّا از كميّت دور تر * از تعدّد فوق و بالاتر ، ز قلّت دور تر

دائمست و پايدار ، امّا نه قائم بر زمان * قائم است و جاودان نى باستون و پشتبان

( 6 ) فهم‌ها او را همى يابد ولى نه با حواس * ديده‌ها او را نمىبينند هرگز با قياس

( كى بگنجد بر تفكّر كى كند بر دل خطور * در محاذات مرائى « 2 » هم زرؤيت گشته دور )

كى كند بر او احاطه عقلها - انديشه‌ها * پس تجلّى مىكند در عقل ، با انديشه‌ها

از ره انديشه از افكار دارد امتناع * ( چون ندارد حادث از واجب كمال اطّلاع )

جملهء انديشه‌ها را روى كار آورده است * برد آنها را در اين باره بغايت « 3 » برده است

تا حكم باشند بين خويش و ربّ لا ينام * مىرسد آيا بكنه ذات پاكش فكر عام ؟

( او بسيار بزرگ است ولى به رؤيت و سنجش نمىآيد

( 7 ) در بزرگى نيست آنسانكه عيوننش بنگرند * تا كه ابعادش بسنجند و بزرگش بشمرند

يا بدانسانكه رسندش منتهاى ممكنات * تا كه در منظر كلان بينند و دارا بر جهات

يا بدين سانكه به او غايات گردد مسترد * تا بزرگش بنگرند امّا كه دارا بر جسد

بلكه شأن او بزرگ است و مقامش پايدار * ( عزّت و مجدش بلند است و قوامش برقرار )

( 8 ) در پى تقديس حقّ و حمد و شكر بىحساب * مدح مىگويد فراوان بر رسول مستطاب

آن رسوليكه امين و خير خواه و راستگوست * پاكباز و راست گفتار و صديق و نيك خوست


( 1 ) شكسته و نابود ( 2 ) در عرب ديدگان يا ديدگاهها ( 3 ) پايان