نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٧١

خطبهء 227 دربارهء بعضى از صفات خداوند متعال و مدح رسول اكرم ( ص )

خطبهء 227 دربارهء بعضى از صفات خداوند متعال و مدح رسول اكرم ( ص )

خطبهء 227 دربارهء بعضى از صفات خداوند متعال و مدح رسول اكرم ( ص )

عندليب « 1 » باغ تقوا نوحه خوانى مىكند * از درون درج گوهر « 2 » درفشانى مىكند

( 1 ) حمد بيحدّ و كران بر كردگار لا يزال * آنكه تشريفش به اوهام است ، امرى بس محال

كنه ذاتش از قلوب و از مشاعر دور تر * ذات پاكش از عيون و از نواظر « 3 » دور تر

پرده‌ها او را نپوشانند ، زيرا جسم نيست * ( و آنچه مستور است غير از جسم آن را اسم چيست )

( 2 ) از طريق خلقتى بر قدمت خود رهنماست * چونكه مخلوقات ، حادث « 4 » ، ليك قدمت با خداست

در شباهت ، كثرت مخلوق عالم در نما * دالّ بر اينكه نمىباشد شبيهى بر خدا

چونكه آن از ويژگيهاى صفات ممكن « 5 » است * وين صفات خاصّ ممكن ، در خدا ناممكن است

( الّذى صدق فى ميعاده - خداوند در وعدهء خود صادق است )

( 3 ) آنكه او در وعدهء خود با وفا و صادق است * برتر از امكان و بر هر چيز عالم فائق است

قسط را در بين مخلوقات ، ايفاء مىكند * حكم را طىّ عدالت ، طرح و اجراء مىكند

( 4 ) از وجود كلّ اشياء از طريق التفات * كرده استشهاد بر خلد و بقاء كنه ذات

بر توانا بودنش از عجز و ضعف كائنات * بر دوامش نيز ار محو زوال ممكنات

( تا گواه آيند خود بر اينكه اشياء رفتنى است * خالق مجموعهء اشياء خدا و او غنى است


( 1 ) بلبل ( 2 ) منظور : دهان است ( 3 ) ديدگان و لا تراه النّواظر اوّل همين خطبه ديدگان او را نمىبينند ( 4 ) آفريده ( 5 ) مخلوق