نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٦٧

خطبهء 224

خطبهء 224

خطبهء 224

روزى حضرت خواهر زادهء خود جعدة ابن هبيره را فرمود كه بمردم خطبه بخواند او بمنبر رفت و نتوانست سخن بگويد حضرت خود به منبر رفت :

( سطح درياى سخن را باز موجى ديگر است * مرغ خوش پرواز را پرواز و اوجى ديگر است )

( 1 ) اين زبان ، خود عضو گويا نيست اصلا در دهان * در حقيقت عضو گويائى است امّا در دهان

قول با او پاى همراهى ندارد هر زمان * گر شود گوينده از گفتن ضعيف و ناتوان

قول بر آن همچنان فرصت نبخشد هيچگاه * گر بود گوينده را در اوج قدرت جايگاه

( 2 ) ما اميران كلاميم و مسلّط بر زبان * ريشهء آن در سرا پاى وجود ما دوان

شاخهء آن پهن گشته در دل ما خاندان * مىبريم هر مطلبى را با فصاحت بر بيان

بر شما مىخواهم از يزدان مزيد مغفرت * بشنويد امروز ، فردا نيست جاى معذرت

برهه‌اى از اين زمان كه مر شما را پوشش است * مردمانش بر خداوند و رسولش سركش است

( اگر اهل دنيا را وفا بود ظلم و تباهى ريشه‌كن مىشد )

( 3 ) قائل حقّش كم و جوياى حقش خوارتر * آلت گويندگانى از راستگوئى زارتر

( 4 ) اهل آن دارند در عصيان و طغيان اعتكاف * گام‌ها دارند بيچون در طريق اعتساف « 1 »

پير آن مجرم ، جوانش بدخصال و تندخو * ناطق آن چاپلوس و اهل علم آن دورو

حرمتى قائل نمىگردد صغيرش بر كبير * از غنىّ آن نباشد دستگيرى از فقير

( ناهيا ) اين پندها را مفت و ارزان مىدهند * گر عمل با آن مغاير بود نيران مىدهند

پايان خطبهء 224


( 1 ) منحرف شدن