نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥٧

خطبهء 218 ( در ستايش پروردگار و درخواست عفو و بخشش )

خطبهء 218 ( در ستايش پروردگار و درخواست عفو و بخشش )

خطبهء 218 ( در ستايش پروردگار و درخواست عفو و بخشش )

( شير يزدان ، بندهء ايزد ، علىّ المرتضى * اين چنين بر ما نگارش كرد ، قانون با دعا )

( 1 ) بارالها ، بر احبّا ، از احبّا ارحمى * مهربان‌تر باشى و مشتاق ، زيرا ارجمى

در توكّل ، آن كه دارد بر تو ميل و باورى * بهر اصلاحش ز صد يار گرامى برترى

بر نهانيهاى ايشان شاهدى و ناظرى * بر دل و انديشه‌ها داناترى و حاضرى

همچو ميدانى عيار و قدرت ابصارشان * در ميان تارهاى مغز و دل ، اسرارشان

قلبشان ملهوف سويت شامگاه و بامداد * چشمشان معطوف رويت در هدايت در رشاد

( خداوندا ، بندگانت از دريچه اميد و عفو بدرگاه تو مىنگرند )

( 2 ) درد تنهائى چو بر ايشان بتازد ناگهان * وردشان ذكر تو خواهد بود روى ائتمان

گر بايشان چيره گردد كثرت غم يا الم * نيست ايشانرا بجز دامان پاكت معتصم « 1 »

دست تو باشد زمام و اختيار هر امور * رجعت آنها ترا باشد ز اقرب يا كه دور

اختيارات و زمام كار ايشان دست تست * مصدر آنها ترا منسوب باشد از نخست

( 3 ) گر نمىدانم چه خواهم فضل و احسان از درت * يا نمىدانم چه جويم بذل وافى از برت

رهنمائى كن مرا من باب احسان و كرم * و آن چه اصلاحم در آن بينى بيفشان بر سرم

باز گردان اين دلم را سوى خير و راستى * بازدار از شرّ عجب و اضطرار و كاستى

اين هدايت از تو بر من هيچ نامقدور نيست * غير از ارشاد و كفايت بر منت منظور نيست


( 1 ) آنجا كه مىتوان چنگ زد