نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥٦

خطبهء 217 در مورد دنياى دنيّه

اى عزيزان بياييد براى روزيكه در كوى غربت و محلّ وحشت اقامت خواهيم داشت تدارك بينيم

( 6 ) در ميان اهل كوئى كه غمين و مضطرند * كوى ديگر ليك از هر فيض ، لذّت مىبرند

انس و الفت كو ، و استيناس ، و وصلت بين‌شان * رفت و آمد نيست در همسايگيها در ميان

از كجا باشد تزاور يا كه ديد و باز ديد * حال آنكه مرگ قاهر صدر ايشان بردريد

از كجا ديدار باشد بين ايشان برقرار * جسم شانرا خورده ذيرو حان خاكى در مزار

اگر شما جاى ايشان بوديد در آن تنگناى تاريك چه مىكرديد ؟

( 7 ) جاى ايشان گر شما بوديد مانده زير گور * داشتيد آيا به غير از جاى تنگ و مار و مور ؟

آنزمانكه جسمتانرا مىفشارد تنگنا * مر شما را چيست آيا جز تضرّع ، ادّعا

پس چه خواهد بود آخر ، انتهاى كارتان * آنزمانكه فاش گردد عيبهاى كارتان

و آن زمانكه مردگان آيند بيرون از قبور * روز رستاخيز و يوم سخت حسرت ، يا نشور

هر كسى مسؤول اعمال است و مرهون بر عمل * روز استنتاج از عمر است ، حقّا آن محلّ

بازگشت جمله گردد باز يكسو بر خدا * محو و نابود است بنيانهاى زور و افتراء

با چنين معضل كه دارد ( ناهى ) اندر راه ، پيش * اى شگفتا گر نينديشد براى كارى خويش

پايان خطبهء 217