نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥٥

خطبهء 217 در مورد دنياى دنيّه

خطبهء 217 در مورد دنياى دنيّه

خطبهء 217 در مورد دنياى دنيّه

بندهء سبحان ، على ، بعل صميمى بر بتول * نقش دنيا را چنين ترسيم كرده بر عقول

( 1 ) دار دنيا جايگاه رنج و حرمان با بلاست * اهل آن همواره دامنگير بلوا يا عناست

از وفا سر تافته بر غدر شهرت يافته * رشته مكرو دغا را رويهم در بافته

واژگون است و دگرگون ، چند رنگ و چند حال * و آنكه بر آن نازل آمد گشت مفتون بر زوال

رنگ و نيرنگش عيانست و نيايد بر بيان * حال و احوالش دگرگون است و موهون در زمان

( 2 ) عيش در آن منتفى و امن در آن منعدم * اهل آن در بند اغراض مصيبت منهدم

تيرهايش را نشاند سينه اندر مستدام * مىسپارد بر فراموشى و كوى انعدام

( 3 ) هم شما هم آنكه در آن زنده‌ايد و در سرور * بود ، جاى فرقه‌ايكه سركشيده از غرور

عمرشان بسيار بود و شهر ايشان باصفا * از جهات سازمانى منسجم‌تر از شما

پس شما هر قدر سختيد و قوى و استوار * در قياس و سنجش آنها برونيد از مدار

فراموشان روزگار و خاموشان ماندگار در گورستان

( 4 ) يادشان متروك مانده ، باد ايشان خامده * نام شان محو است و فانى ، جسم ايشان راكده

شهرشان ويران و عبرتگاه مردان در عمل * جملهء آثارشان گرديده محو و مضمحل

( 5 ) سنگ قبر و صخره و خاك و مغاك و جاى تنگ * جاگزين گرديده بر كاشانه‌هاى بس قشنگ

قبرهائى كه بنايش روى تربت استوار * باز آن هم در زوال است و فنا و انكسار

آن قبوريكه به همديگر قرين و اقربند * اهل‌شان امّا زيكديگر بعيد و اغربند