نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥٤

خطبهء 216 براى درخواست بىنيازى و گفتار نشدن به فقر

خطبهء 216 براى درخواست بىنيازى و گفتار نشدن به فقر

خطبهء 216 براى درخواست بىنيازى و گفتار نشدن به فقر

بندهء صالح امام المتّقين و مؤمنين * در مناجات ، اين چنين آورد نغرود دلنشين

( 1 ) آبرويم را خدايا از فضاحت باز دار * حفظ كن شخصيّتم را با وقار مستدار

تا نخواهم روزى از روزى خورانت گاهگاه * از شرار خلق تو امداد جويم يا پناه

يا ستايم آن كه را بخشيد بر من نعمتى * يا كه بد گويم به آن كه دارم از وى عسرتى

قادر و ذو الاختيارى بعد از اين گفتار چند * صاحب بذلى و منعى بر گدا و مستمند

در طريقت ( ناهيا ) اندرز مولينا على ( ع ) * دلنشين است و دل انگيز و لطيف و منجلى

پايان خطبهء 216