نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥٢

خطبهء 215 از سخنان آنحضرت در وصف خود كه از ظلم و تعدّى بر كنار است

( 3 ) آهنى را سرخ كرده بر كفش بگذاشتم * وه كه فريادى كشيد و ضجّه‌اى ، برداشتم

خواستم تا جان او سوزد بنار دنيوى * تا بداند شدّت نار سموم اخروى

( 4 ) پس به دو گفتم ز روى خير خواهى بىامان * در عزايت گريه آغازند و ناله مادران

آهنى كه بنده‌اى داغش نموده با لعب * مىشوى اين گونه رنجور و ضجيج « 1 » و ملتهب « 2 »

پس در آن آتش كه جبّارش نموده شعله‌ور * من تحمّل از كجا دارم در آن اى بى خبر

ناله‌ها دارى كرارا ، طىّ رنجى ( من اذى ) * با چه عنوانى نرنجم اى برادر ( من لظى )

( امام عليه السلام باز ، با تعبيرى شگفت انگيزتر خود را از ظلم و ستم برى مىداند ) ( تعبير دلنشين على از رشوه به قىّ مار )

( 5 ) بو العجب از ماجراى ماضيه اين ماجراست * و اين همانا اشعث است و ظرف حلوا دست راست

بر درم آمد شبانگه ظرف حلوا در يمين * گو كه مىخواهد بيندازد على را در كمين

اين چنين معجون بر من ناپسند و ناگوار * گو كه مخلوط است با آب دهن يا قىّ مار

گفتمش اين چيست آوردى برايم شامگاه * قصد او را يافتم با يك بيان و يك نگاه

گفتمش گر تحفه باشد يا تصدّق يا زكات * كلّشان ما را حرام است از خداى كائنات

گفت آهسته ، همانا تحفه باشد از برت * گفتم آخر در عزاى تو بگريد مادرت

پس مگو تحفه بگو زهر حلاحل يابن قيس * اينكه سنگين‌تر بود بر من ز كو بو قبيس

چون مراد ابن قيس ، از اين تدارك رشوه بود * بهر مولا اين چنين انگيزه ، محنت مىفزود

گفتم آيا از طريق دين فريبم مىدهى * افتتان « 3 » دارى - نمىفهمى - و يا كه ابهلى

( قسم على به خداوند ، براى باور نيست بلكه جهت اجلال خداوند و اثبات مطلب است )

( 6 ) بر خدا سوگند اگر بر من دهند هفت آسمان * با همه منظومه و چرخ و سپهر و كهكشان


( 1 ) ناله و زارى كننده ( 2 ) دلسوخته ( 3 ) فتنه انگيزى