نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٤٨

خطبهء 214

موقع دفع بليّه رفع حاجت بىگمان * طرفة العينى ز لطف او نبودى در نهان )

پس گمان بد به ايزد از چه دارى يا اخا * او به تو روى آور است امّا تو دارى انزوا

او به تو اقبال دارد روى لطف و مرحمت * ليك تو ادبار دارى روى جهل و معزلت

من در اين اقبال و ادبار از صميم ائتمان * مىخورم سوگند بر پروردگار انس و جان

( 7 ) داده بودند اين صفت گر برد و شخص متّفق * از لحاظ سطح دارائى و قدرت منطبق

زان يكى ليكن تو بودى و ترا آن ديگرى * رو همى آورد مىبودى يقين از او برى

گر بينديشى در اينجا بين خويش و كردگار * اوّلين حاكم به خود باشى و نفس زشتكار

او ترا با آن مقام كبريائى مقبل است * انعطاف تو ولى با اين زبونى مشكل است

( دنيا ما را نفريفته بلكه ما فريفتهء او هستيم )

( 8 ) اين حقيقت را همى گويم ز روى استناد * كاين توئى مفتون اين دنياى دور از اعتماد

گشته‌اى مغرور دنيا نى فريبت داده است * اين متاع ناروا را زين و زيبت داده است

پندهاى خويش را بر تو هويدا ساخته * روح و جانت را بعدل و داد بينا ساخته

نقص قوّت ، رفع طاقت ، رنج‌هاى درد زا * دالّ بر اينكه نمىگويد دروغ و افتراء

اصدق و وافى بود با وعده‌هاى راستين * چپ نگاه تو به دنيا چيست روى حقد و كين ؟

اى بسا ناصح كه تو نامرد و مهمل خوانيش * و اى بسا صادق كه ناشايست و كاذب دانيش

( و امّا عاقلانرا ديدهء عبرت باز است )

( 9 ) عاقلانرا عبرتى باشد ديار خاويه « 1 » * خانه‌هاى سست و فانى و ربوع خاليه « 2 »


( 1 ) زمين خالى ( 2 ) خانه‌هاى ويران