نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٤٥

خطبهء 213 تحت عنوان رجال لا تلهيهم تجارة و لا بيع عن ذكر الله پارسايان را لعبت ز دنيا نمىفريبد

بهرشان آرامشى هست و فضاى مطمئن * بسط ابواب سماوى ، التفات ممتحن « 1 »

حاضر و آماده بر ايشان مقام جاودان * جاى آن را كس نداند جز خداى مستعان

راضى از ايثارشان پروردگار مهربان * رايگان بخشيدشان فيض و مقام شايگان

( آنان مردانى هستند كه نسيم عفو خداوند را استشمام مىنمايند )

( 7 ) از مناجاتش نسيم عفو و بخشش مىبرند * همچو بلبل در گلستان بهارش مىپرند

در مقام فضل او در فقر و فاقه مرتهن * در جلال كبريائى چون اسيران متّهن

كثرت اندوه كرده قلب‌شانرا مبتلاء * گريهء افزون نموده چشمشانرا كم ضياء

بر وصالش هر كجا اسباب امكان يافتند * با يدان مقبل و طولا به آنجا تافتند

از كسى دارند چيزى يا مرادى ادّعا * كاز براى او فراخىها نباشد تنگنا

خواستار حاجتى باشند از آن كس كزو * آرزومندان همه دارند چشم آرزو

بر حساب خود برس اى دردمند حق پرست * بر حساب ديگران جانا حسيب « 2 » ديگر است

قبل از اينكه دفتر اعمال گردد وارسى * ( ناهيا ) خود بر حساب خويشتن كن بررسى

پايان خطبهء 213


( 1 ) منظور خداوند است ( 2 ) حسابگر