نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٤٥
خطبهء 213 تحت عنوان رجال لا تلهيهم تجارة و لا بيع عن ذكر الله پارسايان را لعبت ز دنيا نمىفريبد
بهرشان آرامشى هست و فضاى مطمئن * بسط ابواب سماوى ، التفات ممتحن « 1 »
حاضر و آماده بر ايشان مقام جاودان * جاى آن را كس نداند جز خداى مستعان
راضى از ايثارشان پروردگار مهربان * رايگان بخشيدشان فيض و مقام شايگان
( آنان مردانى هستند كه نسيم عفو خداوند را استشمام مىنمايند )
( 7 ) از مناجاتش نسيم عفو و بخشش مىبرند * همچو بلبل در گلستان بهارش مىپرند
در مقام فضل او در فقر و فاقه مرتهن * در جلال كبريائى چون اسيران متّهن
كثرت اندوه كرده قلبشانرا مبتلاء * گريهء افزون نموده چشمشانرا كم ضياء
بر وصالش هر كجا اسباب امكان يافتند * با يدان مقبل و طولا به آنجا تافتند
از كسى دارند چيزى يا مرادى ادّعا * كاز براى او فراخىها نباشد تنگنا
خواستار حاجتى باشند از آن كس كزو * آرزومندان همه دارند چشم آرزو
بر حساب خود برس اى دردمند حق پرست * بر حساب ديگران جانا حسيب « 2 » ديگر است
قبل از اينكه دفتر اعمال گردد وارسى * ( ناهيا ) خود بر حساب خويشتن كن بررسى
پايان خطبهء 213
( 1 ) منظور خداوند است ( 2 ) حسابگر