نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٤٤

خطبهء 213 تحت عنوان رجال لا تلهيهم تجارة و لا بيع عن ذكر الله پارسايان را لعبت ز دنيا نمىفريبد

كانچه مىبينند ايشان مردم از آن بىخبر * و انچه نقد گوششان ، از گوش مردم مستتر

( ايشان خود را بمى سبه مىكشند قبل از اينكه بحساب‌شان برسند )

( 6 ) در تعبّد حال ايشان بر تصور كى رسد * ضجّه و نجوايشان بر اوج اعلا مىرسد

دفتر اعمالشان مفتوحه يا بى پيش رو * بين‌شان بينى ز اعمال و قيامت گفتگو

مىكنند هر دم حساب نفس‌شان را بررسى * هر چه ، از قنطار تا مثقال‌ها را بررسى

در وظيفه زانچه كوتاهى شد از آن يا قصور * يا كه منهى بود و كردندش ز ترگ آن فتور

مىبرند اوزار خود بالاى شانه روى دوش * اى بسا هستند از سنگينى آن در خروش

در حساب نفس خود طىّ جدال و گفتگو * گريه را محبوس مىدارند و مخفى در گلو

ناله‌ها دارند عجيبانه ز دست نفس دون * همچو فرياد نجيبانه « 1 » ز دست نفس دون

خواستاران سؤال و پاسخ از خود بوده‌اند * عاجزانه روى بر سنگ ندامت سوده‌اند

مىكنند اقرار بر تقصير خويش و اى بسا * عارفانه گريه‌هاى دارند و زارى بر خدا

اينكه خواندى ، جملگى آثار عشق سرمد است * عاشق دلباخته محو جمال ايزد است

وانگهى كه عقل و گوش و ديده باشد ايزدى * باشد آنگه جان انسان جاودان و سرمدى

( اگر آن رجال نامى را كه مولا على عليه السّلام توصيف فرمودند با اين اوصاف نظر كنى آنگه نشانه‌هاى هدايت را خواهى ديد )

گر بدين اوصاف بارز روى ايشان بنگرى * گو كه در ليل دجا بر نور رخشان بنگرى

گو كه بينى جلوه‌هاى روشنى را آشكار * در نهاد آن نكو مردان نهاده كردگار

بينى آن آزادگان را با ملائك همنشين * اين مراتب ، جملگى را دلپسند و دلنشين


( 1 ) شتر گزيدگى ، مراجعه بفرهنگ عميد مادّهء نجيب