نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٤٠

در مورد رفتگان از دنيا

( نازنينان دل آرارا بيغما برده است * ماهرويان فريبا را برغبت خورده است )

( ارجمندان جهان و صاحبان زور و مال * جمله در چنگال قهرش مضمحلّ و پايمال )

( مترفين ناز پرور مسرفين بوالهوس * مبتلايانند در زندان بطنش بيش و بس )

مست نعمتهاى حق بودند و از حق آنچنان * طفره رفتند و ندانستند ارزش بهر آن

آن عزيزيكه به خود مىكرد ناز و افتخار * اى دريغا مشت خاكى گشته اندر خاكسار

گر غبار غم به روى نازنينش مىنشست * بىدرنگش با سرورى و نشاطى مىگسست

دست بر اعمال بيهوده همى زد تا مگر * غصهء موجود را از خود نمايد دور تر

( آگاه باشيد كه چپ نگاهاى مرگ هميشه بسوى ماست )

( 13 ) خنده مىكردند بر هم دهر بر او - او بدهر * خندهء او روى غفلت خنده اين روى قهر

رفته رفته گردش دوران قواى او زدود * مرگ تا وانگر نگاه چپ بر روى او گشود

آشنا شد با غم ويرانگر و ناآشنا * گشت دامنگير همّ و غصّهء بىانتهاد

ضعف و سستى آخر آمد در وجودش بر وجود * در چنين حالى نكرد احساس مرگى در وجود

( 14 ) طبق فتواى پزشكان معالج ، باز هم * شد پناهنده به صد دارو و درمان بيش و كم

مثل تسكين حرارت بر برودت همچنان * بسط و تحريك برودت بر حرارت طىّ آن

داروى سردى دماى درد گرمى را نبرد * مىنگو داروى گرمى درد سردى را سترد

داروى سردى بگرمى داد شدّ و ازديار * همچو گرمى درد سردى را بتندى بسط داد

اين طبايع بر مزاج او نبخشيد اعتدال * داد حالش را زو سعت سوى تنگى انتقال

( آنجا كه طبايع تندخو با طبيعت انسان سازگار نيست طبيب حاذق را چه گناه است )

( 15 ) تا طبيبش سست گرديد و پرستار همچو او * اهل و فرزندش فرو ماند از بيان درد او