نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٣٧

در مورد رفتگان از دنيا

گرد هم بودند و ليكن روزگار كجمدار * با جنودى از تشتّت كرد از هم بر كنار

همچنين مألوف هم بودند و يار و همجوار * بين‌شان افتاد يكسر افتراق و انكسار

( بسكه طوفان جدائى موج مىزد بين‌شان * عاقبت رفتند با صد گونه حسرت از ميان )

( پيشينيان خود از ما جدا نشوند بلكه اضطرارا جامى سركشيدند كه نطق و عقلشان را در ربود )

( 7 ) علّت آنكه نمىباشند از ما با خبر * اين نمىباشد كه مهجورند و از ما دور تر

يا نمىباشد كه مفقودند و از ما منفصل * شهرشان ويران و از كاشانهء خود منتقل

بلكه جامى سر كشيدند اضطرارى جمعشان * در نتيجه اوفتاد از كار ، نطق و سمعشان

شد مبدّل نور بينائى بظلمت در عيون * قوّهء تحريك و احساسات ايشان بر سكون

اين جماعت موقع وصف صفات و حال‌شان * دست بردار از جهان بودند و مال و آلشان

در لحد افتادگان بودند از خود بىخبر * نسل آتى را نمىباشند ديگر منتظر

( جانشينانند ( ناهى ) رفتگانرا حاضرين * جاى عبرت با دهر لحظه بقوم ناضرين )

در مورد رفتگان از دنيا

در مورد رفتگان از دنيا

( شمعى بودند فروزان كه ناگه تندباد اجل بر پيكرشان وزيد و بديار عدم بكوچانيد )

( 8 ) جملگى همسايگانند و ندارند الفتى * دوستانند و ندانند ائتلاف و وحدتى

همجوارانند ليكن جملگى ناآشنا * دوستارانند و امّا جملتا از هم جدا

بين ايشان قوم و قوميّت بكلّى منهدم * همچو ، اسباب اخوّت گشته پوچ و منعدم

گر چه با هم مشرفند امّا ندارند اتّفاق * دوستان بودند امّا حال ، اندر افتراق

وقت را هرگز نمىدانند در اين دامگاه * ليل‌ها را صبحگاه و روزها را شامگاه

هر كه در اوقات شب يا روز بر قبر آمده‌ست * آن شب و آن روز بر او ماندگار و سرمد است