نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٣٥
خطبهء 212 در مورد عبرت گرفتن از گذشتگان كه آن را بعد از تلاوت آيه أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقابِرَ
خطبهء 212 در مورد عبرت گرفتن از گذشتگان كه آن را بعد از تلاوت آيه أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقابِرَ
خطبهء 212 در مورد عبرت گرفتن از گذشتگان كه آن را بعد از تلاوت آيه أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقابِرَ بيان فرمود
« 1 »
اهل مكّه در تكاثر شهرتى در اوج داشت * اين فضاى ناملايم از تفاخر موج داشت
غافلان فتنه پرداز و طغات فتنهجو * جاهلان ناخود آگاه و غلات « 2 » هرزه گو
هر زمان انگيزهاى از جاهليّت داشتند * بهر فخر و سرفرازى اصلههائى كاشتند
وه چه منظور بعيد است و چه قصد ناشريف * مردگان و زندگان را داشتن در يك رديف
( 1 ) اى شگفتا زين جهالت و اى دريغا زين حسد * كاروان كند و بىتوشه به مقصد كى رسد
در نظرگاه خردمند اين تفاخر نابجاست * ليك اندر جاهليّت ، دائر است و ديرپاست
در فضيحت دست بالا داشتند و پاى تند * در طريقت ليك عنوان خفيف و رأى كند
شهر را از رفتگان چون خشك خالى يافتند * اندر آن حالت سراغ مردگان بشتافتند
زندهها را مردگان حال آنكه پند و عبرت است * خوش به حال ملّتى كه راعى اين سيرت است
( 2 ) مردهء پوسيده بر ايشان چه دارد افتخار * تا كه در افزونى اموات دارند انتظار
جملهء پوسيدگان دارند اميد بازگشت * از مغاك گور هرگز كس به خانه برنگشت
( فاعتبروا يا اولو الالباب از مردگان عبرت اخذ نمائيد )
( 3 ) بهر عبرت بس سزاوارند تا كه افتخار * اين معانى كى شود بر گوش ايشان گوشوار
گر ز ديدار مقابر درس عبرت داشتند * بهتر از اينكه قدوم فخر و نخوت داشند
( 1 ) آيهء اوّل سورهء تكاثر ( 2 ) غلوّ كنندگان