نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٣٣

خطبهء 210 در مورد مؤمن حقيقى و عارف

خطبهء 210 در مورد مؤمن حقيقى و عارف

خطبهء 210 در مورد مؤمن حقيقى و عارف

بحر بىپايان تقوى ، درّ و گوهر پروريد * سينه اندر ، روى دل ياقوت احمر پروريد

اين گرامى گوهر و ياقوت احمر چيستند * گر بخلقت آبرو هستند اينان كيستند

اين دو گوهر مؤمن است عارف درد آشنا * ما بتوصيف يكى داريم اينجا اكتفاء

( 1 ) در حقيقت ، عقل خود را پايدار و زنده كرد * خويش را بر جوّ دل تابنده كرد و بنده كرد

در رياضت بر ظفر افزود ضدّ كجروى * نفس را بر جا نشاند و كرد در تن منزوى

تن به كار آورد و جانرا كرد حاوى بهر آن * بر روان افزود و از تن گشت كم كم ناتوان

تا دل او نرم گشت و قيل و گفتارش متين * بر روانش روشنى داد آشكارا نور دين

برق لامع در وجودش زنده گشت و ره گشود * جلوه‌هاى تابناكى كرد او را رهنمود

( عروج معنوى پارسا ، در جوّ لا يتناهى الوهيّت )

( 2 ) تا نشان دادش سبيل و باب‌هاى راه راست * طىّ آن نور و ضياء ، دانست ، شاهد در كجاست

باب‌هاى پارسائى و صلاح و بندگى * برد او را تا اقامتگاه خلد زندگى

بر قرارش ساخت در جاى امين و استوار * كرد آن را در مقام خود قويم و پايدار

اينهمه فضل و مزيّت حاصل آمد از ادب * آنزمان كه لطف و توفيق الهى شد سبب

( ناهيا ) انديشه كن از خود بر انداز اين هوس * جاى عنقا نيست چون پرواز گاهى بر مگس

پايان خطبهء 210