نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢٩

بخش سوّم از همين خطبه

سركشان را كلمهء حق ، كى خوش آيد در نهاد * چونكه ايشان را نباشد بر حقيقت اعتقاد

كلمهء حق ، گر ثقيل آيد كسى را در قبول * پس عمل طبق حقيقت اثقل « 1 » آيد زين مقول « 2 »

چاپلوسى ليك در چشمم رذيل و اقبح است * در طريق شرع ، پاكى و صداقت اصلح است

حقّ را گر بر ملا گوئيد بر من روبرو * در مقابل مىنپنداريد باشم ترشرو

( حقّ را بعد از موشكافى آشكار نمائيد )

( 15 ) حقّ را بعد از وثوق و مشورت عريان كنيد * بىمحابا پيش هر كس ظاهر و اعلان كنيد

چونكه من خود را نگويم كه ندارم اشتباه * غير از اينكه ايزدم بر من نمايد يك نگاه

ايزديكه بهر توصيفش زبانم الكن است * در محيط زندگى آگه‌تر از من بر من است

( 16 ) ما همه مملوك اوئيم و برايش بنده‌ايم * اختيار ما بدست او و با او زنده‌ايم

جملگى در اختيار سلطهء آن كردگار * قبضه گشتيم آنچنان كز خود نداريم اختيار

مالك ما اوست آنطوريكه ما خود نيستيم * با وجود بىنهايت جملهء ما چيستيم ؟

آن خداوندى كه ما را از جهالت وارهاند * از شقاوت سوى ايمان و هدايت باز خواند

پس رهانيد از لجنزار ضلالت ( بالهدى ) * بينشى بخشيد ما را از هدايت بر عمى

( ناهيا ) هر چند كوشى حق را معنا كنى * شرط انصاف اينكه آن را در عمل احياء كنى

پايان خطبه 207


( 1 ) سنگين‌تر ( 2 ) گفتار