نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢٨

بخش سوّم از همين خطبه

بخش سوّم از همين خطبه

بخش سوّم از همين خطبه

مردى از اصحاب آن مولا بوجه اعتماد * كرد همّت تا ثنا گويد ز روى اعتقاد

در جوابش خطبه‌اى فرمود روى اشتياق * گفت بايد حقّ را با حقّ دادن انطباق

( 11 ) هر كه را جاه خداوند و جلال ايزدى * در نظرگاهش عزيز است و بلند و سرمدى

پس سزاوار است او را كلّ شىء اين جهان * بس حقير آيد به چشمش جز خداى مهربان

نعمت بارى تعالى بر كسى كى اعظم است * غير از اينكه حقّ او در ديدهء وى اعظم است

آنكه او را بهر اين شايسته‌تر دانى كسى است * كز ديار خالق منّان نصيب او بسى است

( استعيذوا باللّه من لواقح الكبر على ( ع )

( 12 ) بدترين احوال والى نزد نيكان آن بود * كاحتمال خودستائى در قبال او رود

والى ملّت اگر باشد فخور و خود پسند * كى تواند باشد از امر ولايت بهره‌مند

ليك من بيزارم از اين احتمال نابجا * تا شما از من ظنين باشيد و من هم خودستا

شكر بر معبود بىهمتا كه من آن نيستم * تا بخواهم مدح گويندم ، مگر من كيستم

گر بخواهم مدح گويندم ز باب فخر نيست * بلكه عطفش بر مقام رب سبحان ، يا غنى است

او كه بر منّت سزاوار و بمدحت اجدر است * خالق كلّ بدايع « 1 » ، كردگار اكبر است

( 13 ) مدح بعد از سعى با اينكه خوش آيد در نظر * اينكه يك انگيزهء فطريست جانا در بشر

پس مرا در طاعت ربّ و مدارا با شما * مدح لازم نيست گر باشيد با من بىريا

از اداى آن حقوقيكه به گردن مىكشم * چونكه فارغ نيستم ، رنج مرارت مىچشم

و آن فرايض كه به آنها عهده دارم لا جرم * بهر اجرايش به صد مشكل دوچارم لا جرم

( 14 ) آنچه با گردنكشان گوئيد با من نابجاست * و آنچه از مردم نهان داريد از من ناسزا است


( 1 ) نوآورده‌ها